Opinie

    • Rosanne Hertzberger

Beste Eva Jinek, geloof niet in de sprookjes

We hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar ik ben volger en bewonderaar van je werk. Deze dagen denk ik veel aan je, nu je bijna moeder wordt of misschien al bent. Ik denk aan de onwerkelijke transitie die je doormaakt. Een paar weken geleden interviewde je Bill Clinton. Het zag er volslagen naturel uit, alsof je nooit anders hebt gedaan met je prachtige Engels, je mondaine uitstraling. Een paar weken later is je wereld niet groter dan je slaapkamer, en je zorgen zijn gereduceerd tot het uiterst primaire, de onderste treden van de Maslow-piramide.

Ik probeerde me in die weken telkens een voorstelling te maken van bekende topvrouwen tijdens hun kraamtijd. De bevalling van Hillary Clinton, Margaret Thatcher met baby aan de borst, een kolvende Sheryl Sandberg. Vrouwen die vol in de ankers gingen om een baby te krijgen. Het is jammer dat er steeds minder voorbeelden zijn. De moderne topvrouw is zelden nog moeder. Jij wel. Je zult een rolmodel zijn voor vele jonge vrouwen onder aan de carrièreladder, een bewijs dat het allemaal kan. Ook al zul je daar misschien zelf zo nu en dan aan twijfelen.

Het is een gemene grap, de kraamtijd na de vrouwenemancipatie. Hoe hard je ook werkt, hoe veel invloed je ook uitoefent, ineens ben je een paar maanden huisvrouw. Ineens weet je hoe je huis klinkt op een doodgewone dinsdag of donderdag. De wasmachine die draait. De klok tikt. Geloof me, thuisblijven vereist een bepaalde levenstechniek. Dat zijn wij ambitieuze vrouwen verleerd, Eva. En als je het net onder de knie begint te krijgen, is het alweer voorbij.

Wij groeiden op met verhalen van gelijkheid en eerlijke verdeling van het ouderschap. Nu kom je erachter dat we al die tijd zijn voorgelogen. Het zijn sprookjes. Straks, als je je kindje naar de opvang brengt, of als je je oppassenbestand begint op te bouwen, moet je voor de lol eens vragen hoe vaak die oppassen en crècheleidster en gastouders door vaders werden benaderd om informatie in te winnen of formulieren in te vullen of zoiets. Moeders zijn en blijven de standaard der dingen. Als ze aan het werk willen, is de zorg voor de kinderen hun verantwoordelijkheid. Ik ken geen gezinnen waarin dat anders is.

Ik ken ook weinig gezinnen die niet eindeloos jongleren met opvang. Eén dagje crèche, één dagje oma en opa, één dagje de andere oma en opa, één dagje papa, één dagje mama. De helft van de files in Nederland staat vol met grootouders op weg naar hun kleinkinderen, zodat hun eigen kinderen in de file kunnen gaan staan op weg naar hun werk. Doe jezelf een lol en geef jezelf en je kind het cadeau van ritme en voorspelbaarheid. Regel geweldige opvang. Weg met dat malle vierogen-principe maar gewoon iemand die je helemaal vertrouwt. Een gastmama bijvoorbeeld, met heel grote armen waar je je kind altijd mag brengen en waar hij altijd thuis is.

Vijf dagen opvang in de week hoef je niet uit te leggen, en toch zul je telkens het gevoel hebben dat je je moet verantwoorden. Ook als je de voorbeelden van succesvolle vrouwen uit Amerika, jouw vaderland, probeert te volgen zul je de Nederlandse parttime-cultuur permanent aan je armen en benen voelen trekken. Steeds weer zul je je afvragen of je de juiste keuzes maakt. En wanneer een ouder iemand een vertederde blik in de kinderwagen werpt en je op het hart drukt er vooral van te genieten, zul je je afvragen of je dat wel genoeg doet. Dat genieten. Het schijnt dat stervenden het meeste spijt hebben van het feit dat ze niet meer tijd met hun kinderen hebben doorgebracht. Maar het zijn leugens, Eva. Trap er niet in. Het zijn irrelevante berichten uit een andere levensfase, van een andere planeet. Herlees liever Lean In van Sheryl Sandberg. En bedenk dat we nu veel meer tijd doorbrengen met onze kinderen dan in de jaren zestig.

Beste Eva, vergeet alsjeblieft niet dat alles telkens beter wordt en makkelijker. Dat er nieuwe routines komen en een nieuw normaal. En straks als je na een geweldige uitzending in volle vaart door de gangen loopt op weg terug naar huis naar je prachtige baby, zul je even denken: misschien kan het toch allemaal. Misschien was het toch allemaal geen sprookje.

Laatste advies: negeer al het ongevraagde advies. Ook dit. Ik wens je het allerbeste.

Rosanne Hertzberger is microbioloog.
    • Rosanne Hertzberger