Column

Enneüs

Toen Lubbers in Washington ging solliciteren naar het baantje van secretaris-generaal bij de NAVO en de Amerikanen gierend van het lachen achterliet, had ik geen medelijden met de 'hengst van Kralingen'.

Zijn Engels klinkt inderdaad alsof hij zojuist een IRT-container heeft leeggesnoven en daar kan je als yank moeilijk zonder snikken naar luisteren. Laat staan dat je zo iemand op een vooraanstaande post wilt hebben. Maar Ruud redt zich wel, is gepokt en gemazeld in de politiek, heeft hoogstpersoonlijk Brinkman op laffe wijze getorpedeerd en weet nu hoe het koekje van eigen deeg smaakt. Hoogleraar globalisering in Tilburg. Je gunt het je ergste vijand niet. Brinkman redt zich ook wel. Hij heeft een baantje in de bouw, kijkt vertederd naar Jannekes opwindende aquarelletjes en lacht zoetzuur als hij het politieke nieuws leest. De man is beschadigd, maar het bloed is geronnen, de wond is geheeld en het litteken trekt alleen nog een beetje bij het kijken naar Den Haag Vandaag.

Met beide heren heb ik geen spatje medelijden, maar nu Heerma. Dat kan dus niet. Dit is zo verschrikkelijk, zo zielig, zo aangrijpend dat je je ogen niet droog kan houden als je de schat ziet stoethaspelen op het spreekgestoelte van de Tweede Kamer. Ze hebben er alles aan gedaan. Zijn baardje is eraf, over zijn overhemd is nagedacht, zijn snor is geknipt, zijn haar is computergestuurd gekapt, zijn pak is modieus, zijn schoenen zijn Italiaans, zijn das is design en zijn loopje naar de interruptiemicrofoon heeft hij veel en vaak geoefend, maar juist dit alles maakt hem zo hemeltergend sneu.

Heeft u hem afgelopen week gezien? Het ging over het feit dat Dijkstal artikel 23 uit de grondwet zou willen schrappen en daar moest de lieverd op reageren. Het kon dus echt niet. Water in de schoenen, schaamrood in de liezen en dikke druppels in de ooghoeken. Daar stond hij: happend naar adem bakte hij de ene kromme zin na de andere. Aandoenlijk, maar zo droef.

Wat een aangeschoten wild, wat een kermend hertje dat met vochtige bambi-ogen smeekt om het genadeschot. Wie moet het geven? De fractie? De kiezer? Een wijze man binnen zijn partij? Maar het moet wel gebeuren. Je kan het een eenvoudige Nova-kijker als ik niet aandoen. Ik zie je gestuntel vlak voordat ik ga slapen en je schreeuwt daarna de hele nacht door mijn hoofd.

Het begon al in september toen je als adviseurs De Hoop Scheffer en Deetman naast je kreeg. Denk nou toch even na: Deetman als adviseur omdat je sneller uit de hoek moet komen. Dat is toch de gotspe van het jaar. Bij die De Hoop Scheffer kan ik me nog iets voorstellen, maar die gereformeerde Deetman als raadgever zodat je wat frivoler van de buis spat, dat kan toch niet.

Enneüs hou er mee op. Word wat je altijd al wou worden: beheerder van een kinderboerderij, voedingsadviseur bij Bonzo of drogist in Bussum-Zuid, maar stop met deze zelfkastijding. Je kan het ook je gezin niet aandoen en de buren. Ze zien je 's morgens naar je werk gaan en kijken je hoofdschuddend na. Ze houden van je, gunnen je het beste en willen niet dat dit met je gebeurt.

Ze kennen je van Koninginnedag, de buurtborrel en de supermarkt, vinden je een toffe, beetje stijf onhandige man, maar daar zit jullie buurt vol mee. En ze willen niet zien hoe je geslacht wordt. Dus lieve Neus (troetelnaampje!), doe mij een lol en gooi de handdoek zachtjes in de ring, sluip door de achterdeur naar buiten, haal je fiets geluidloos van het slot en rijd zonder licht de nacht in.

Verdwijn zacht snikkend in de boezem van een grote negerin, die alleen maar lieve dingen tegen je zegt en begin opnieuw. Neem mijn raad ter harte en laat je niet afslachten door dat zooitje Christelijke baantjesjagers uit je fractie. Mocht je toch doorgaan en op den duur in Santpoort worden opgenomen, weet dan dat ik je één keer per week kom opzoeken en het verzameld werk van Annie M.G. Schmidt zal voorlezen. Het ga je goed.