Naar zee

Van het huis daar in de verte waarvan je maar de helft kunt zien loopt ze naar het water. Die hoge parasol lijkt misschien zwaar maar dat valt wel mee. Het scherm is van zijde en de stok is ook al licht. En vergeet niet: de parasol is nog opgeklapt. Dat draagt een stuk makkelijker.

Een eind is het wel en ze weet nog niet eens waar ze moet gaan zitten. Achter haar de lachende stemmen van de vrienden en vriendinnen die in het huis zijn gebleven. Het was zo'n warme en vrolijke dag vandaag. Nooit zou die voorbij mogen gaan. Maar die is ook nog niet om. Straks gaat ze terug en kan er weer van alles gebeuren.

Loop je ook wel eens met lage schoenen in ondiep water? Dan weet je precies hoe zij zich voelt. Je voet wordt in het zand gezogen en die moet je weer lostrekken om de volgende stap te kunnen doen. Ze begint haar voetstappen te tellen, dan weet ze meteen hoeveel passen ze straks terug moet lopen als ze de goede plek heeft gevonden.

Daar dan maar?

Ja, daar is goed. 't Gaat nu zo vlug. De parasol uitschuiven, steun voor de stok zoeken en dan ook nog in het water gaan zitten. Ze heeft het er wel voor over. 't Is een mooi gezicht hoe de parasol in het water wordt weerspiegeld en ze weet niet eens meer wat groter is, 't scherm in de lucht of in de zee.

Waar dat strand ligt? Niet ver van Biarritz. Kijk maar op de kaart waar Frankrijk en Spanje in het westen zo'n mooie holte vormen en waar bij woeste stormen zoveel schepen vergaan.

Stil nu, niet meer bewegen. Hier heen kijken. Heel goed, ja zo, je hoofd naar de schouder iets meer naar links. Die ene voet mag over de andere blijven. Klaar, loop maar weer naar het huis en je vrienden terug.

Maar ze blijft daar zitten om jou in 1927 op het strand van Hendaye aan te kijken alsof ze al die tijd op je heeft gewacht.