Een moeder die haar kind niet kan velen

Kevin Canty: Een vreemde in deze wereld (A Stranger in This World). Vert. Rien Verhoef. Uitg. De Harmonie, 206 blz. ƒ32,50.

'Er bestaat geen ander leven,' mijmert de hoofdpersoon van het verhaal 'Rommel'; 'je blijft wie je bent. Al was het verleidelijk om de schijn op te houden.' Geen wonder dat deze Parker het niet lang volhoudt wanneer hij als ex-rouwdouw een leven als oppassend burger begint. Zodra zijn vroegere vriendin bij hem om hulp aanklopt, zakt hij weg in zijn oude gewoontes: hij slikt speed, verspilt het geld dat hij voor zijn studie accountancy opzij heeft gelegd, en bedriegt de vrouw met wie hij gelukkig dreigde te worden - om haar ten slotte letterlijk in het ongeluk te storten.

De personages in de verhalen van de Amerikaanse debutant Kevin Canty hunkeren vergeefs naar een ander leven, een alternatief voor hun deprimerende alledaagsheid. Een jonge badmeester droomt van een affaire met de stijlvolle vrouw die elke dag in zijn zwembad komt zonnen; maar als hij haar eindelijk te spreken krijgt, zet hij zichzelf voor schut. Een moeder die haar eigen kind niet kan velen neemt zich voor om zich opnieuw voor een gelukkig gezinsleven in te spannen, maar betrekt haar man en haar zoontje in een hysterische scène. Een jongen wil niets liever dan los raken van zijn ouders, maar kan het niet over zijn hart verkrijgen ze aan hun lot over te laten.

De plots van de verhalen in Een vreemde in deze wereld zijn al opmerkelijk - zo wordt in 'Mooie Judy' een puber verleid door zijn geestelijk gehandicapte buurmeisje - maar het is de laconieke stijl van Canty die ze doet beklijven. Zonder dat hij zich verliest in de oppervlakkige one-liners waarin veel populaire Amerikaanse verhalenschrijvers zich specialiseren, maakt hij ieder verhaal tot een bewaarplaats van memorabele zinnen, die over het algemeen heel natuurlijk vertaald zijn door Rien Verhoef. Een vervallen straat wordt vergeleken met 'een mondvol kapotte tanden'; over een slovende vrouw schrijft hij: 'tegen het avondeten is ze moe, tegen negenen versleten'; en de verhouding tussen twee (ex-)geliefden wordt met de volgende zin meer dan afdoende beschreven: 'Goed, goed, goed, zei ze, want ze wilde geen ruzie maken en gaf de voorkeur aan haar gedachten boven zijn gezelschap.'

Een vreemde in deze wereld staat vol van dit soort groezelige uitsneden uit het dagelijks leven. Ze tonen Kevin Canty als een waardig erfgenaam van het 'dirty realism' van Raymond Carver en Richard Ford.