Ook Yo-Yo Ma laat Fauré niet zweven

Concert: Yo-Yo Ma, cello; Kathryn Stott, piano. Programma: Fauré: Elégie, Eerste en Tweede sonate, Romance; Messiaen: Louange à l'Eternité de Jesus. Franck: Sonate in A. Gehoord: 3/12 Concertgebouw Amsterdam. Concert: Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Rozjdestvenski, Yo-Yo Ma, cello. Programma: Dvoràk: Celloconcert; Prokofjev: Vijfde symfonie. Gehoord: 6/12 Concertgebouw Amsterdam. Radio: 16/12 Radio 4.

Zo toegankelijk en onweerstaanbaar als Faurés Elégie voor cello en piano is geschreven, zo ontoegankelijk klinken zijn beide sonates voor cello en piano. Vooral de Eerste sonate, waarvan de stugge hoekdelen bijna bezwijken onder het gewicht van de voortdurende harmonische wendingen, weigert te bekoren. Zelfs wanneer een cellovirtuoos van het formaat van Yo-Yo Ma zich met overgave op het complexe notenmateriaal van Fauré's cellosonates stort, komt deze muziek maar niet van de grond, zo bleek zondag in het Amsterdamse Concertgebouw.

Yo-Yo Ma begon zijn recital met een ingetogen vertolking van Fauré's Elégie, waarbij vooral zijn genuanceerde toonvorming en zijn weloverwogen spanningsopbouw bewondering afdwongen.

Daarna slaagden Yo-Yo Ma en zijn kordate begeleidster Kathryn Stott er niet in de Eerste cellosonate tot leven te brengen, al bracht het mijmerende Andante een korte opleving temidden van de weerbarstige snelle delen. Hierin ondernamen Yo-Yo Ma en Stott verwoede pogingen om een boeiende dialoog te voeren, met als enig resultaat dat de piano steeds agressiever en de cello steeds zeurderiger begon te klinken.

Na een gepolijste uitvoering van Fauré's Romance, imponeerde de Tweede sonate alleen in het lyrische Andante, terwijl de pretentieuze hoekdelen in een moeizaam pogen bleven steken. Van een intense geladenheid was Yo-Yo Ma's visie op Messiaens Louange à l'Eternité de Jésus, waarna de meestercellist met zijn verfijnde interpretatie van Francks Sonate in A bewees dat deze 'vioolsonate' ook op cello acceptabel kan klinken.

Bij het Concertgebouworkest profileerde Yo-Yo Ma zich woensdag als de gedreven solist in een gepassioneerde uitvoering van Dvoràks Celloconcert, onder de bezielende leiding van Rozjdestvenski. Dat Yo-Yo Ma ondanks zijn geraffineerde en technisch briljante spel in dit werk toch geen diepe indruk achterliet, had te maken met een zekere oppervlakkigheid in zijn meer elegante dan expressieve of markante toonvorming.

Magistraal klonk daarna echter Rozjdestvenski's contrastrijke en intense benadering van de Vijfde Symfonie van Prokofjev. Zó electrificerend hoort men het Concertgebouworkest, dat door Rozjdestvenski tot een enorme rijkdom aan klankleuren en dynamische schakeringen werd aangezet, zelden musiceren.