'Ik moest erg wennen aan de geluiden van de nacht'

CLEMENTINE JANSEN (46) is werkzaam in de terminale zorg in Naarden-Bussum. Zij waakt bij patiënten die op sterven liggen om de familie te ontlasten.

“Mijn eerste patiënt was er een voor de nacht. Nou - daar ga je dan. Je pakt je slaapzak en je kussen en vertrekt naar een familie die je niet kent. Mevrouw wees me waar de thee en koffie stond en ging naar bed. Ik bleef bij meneer in de kamer. Het was heel stil in huis. Ik moest erg wennen aan de geluiden van de nacht.

“Ik ben ermee begonnen omdat de kinderen groter werden en ik meer vrije tijd kreeg. Nu bridge, hockey en tennis ik wel, maar om daar nou al mijn tijd mee te vullen, dat vond ik toch te gek. In die tijd lag onze buurman op sterven. Hij had longemfyseem en wilde per se thuis sterven. Met een paar buurvrouwen hebben we hem gedurende een half jaar verzorgd. Gewoon - kijken of 'ie lekker lag, pap maken, een sigaretje aangeven. Toen ik een advertentie zag staan voor een training voor terminale zorg, dacht ik: dat is wat voor mij.

“Soms voer je met de patiënt of de familie hele indringende gesprekken. Ze hebben alle ruimte om te praten. Alle franje is er af. Dat is een bijzondere ervaring.

“Het grijpt me niet aan. Ik ben heel ontspannen. Elke dag loop ik drie kwartier met de hond en denk rustig over de dingen na. Je leert ook relativeren. Als ik een doodzieke patiënt de gewichten van de klok zie optrekken, denk ik: 'Nou, dat duurt nog wel even'.

“Ik zou geen betaalde baan willen. Ik kan niet tegen die werkdruk. Ik doe het voor de dankbaarheid van de mensen - dat het sterven thuis heeft mogen gebeuren. Soms denk ik 's nachts wel eens: 'Waar begin ik aan? Wat staat me nu weer te wachten?' Toch fiets ik 's morgens dan fluitend terug. Ik weet niet of je dat gevoel ook hebt als je professioneel bent.”