Einde van ontspannen snelheid VS

WASHINGTON, 7 DEC. Vanaf morgen is het in een groot deel van Amerika gedaan met de ontspannen, volgens velen slaapverwekkende snelheid van het verkeer op autosnelwegen. Met ingang van twaalf uur vannacht is op de Amerikaanse snelwegen niet langer één landelijke maximumsnelheid van kracht. Elke deelstaat kan voortaan zijn eigen snelheidsgrens vaststellen, of zelfs besluiten helemaal af te zien van een limiet. In de staat Montana mogen automobilisten vanaf morgenochtend - alleen overdag - zo hard rijden als ze willen.

Sinds 1974 gold voor het hele land één snelheidslimiet: 55 mijl per uur (amper 90 km/u), in landelijke streken later verhoogd tot 65 mijl per uur (105 km/u). Het zijn vooral de uitgestrekte en veelal dunbevolkte staten in het westen die lang hebben aangedrongen op het vrijlaten van de landelijke maximumsnelheid. Wyoming en Nevada verhogen de limiet meteen tot 75 mijl per uur (120 km/u), in Montana zullen alleen vrachtauto's en nachtelijk verkeer zich aan een maximum snelheid moeten houden (65 mijl per uur). Een aantal dichtbevolkte staten houdt vast aan de bestaande snelheidsbeperking.

Energiebesparing was de aanleiding voor het invoeren van de landelijke snelheidsgrens, ten tijde van de olieboycot door de landen van de OPEC (de Organisatie van olie-exporterende landen). Maar verkeersveiligheid werd een steeds belangrijker argument om eraan vast te houden, toen bleek dat het aantal verkeersslachtoffers sterk afnam.

Tot eind vorige maand, toen president Clinton de wet tekende die vannacht van kracht wordt, hebben voor- en tegenstanders heftig gestreden over de voordelen en gevaren van vrijlating van de maximumsnelheid. In dat soms emotionele debat dook regelmatig het goede Engelse woord autobahn op, door de voorstanders dromerig uitgesproken als symbool van vrijheid, door tegenstanders met afschuw als het geasfalteerde equivalent van de weg naar de hel.

De organisaties voor verkeersveiligheid vrezen dat een hogere maximumsnelheid zal leiden tot een stijging van het aantal dodelijke slachtoffers bij verkeersongelukken, met 6.000 tot 7.000 per jaar. Ralph Nader, de pleitbezorger van consumentenbelangen, zei dat de geschiedenis “Clinton en zijn bondgenoten nooit zal vergeven voor deze aanslag op de heiligheid van het menselijk leven”. Ook milieugroepen hebben zich vezet tegen de vrijlating van de snelheidslimiet.

Voorstanders van vrijlating betogen dat het in veel gevallen alleen zal gaan om een aanpassing van de wet aan de feitelijke situatie: op veel wegen zou de gemiddelde snelheid al lang op 70 mijl per uur of zelfs hoger liggen.

President Clinton, wiens vader bij een verkeersongeluk is omgekomen, zei de wet met tegenzin getekend te hebben, omdat ook hij een groter aantal verkeersdoden verwacht. Maar een aantal andere onderdelen van de wet, zoals 6,5 miljard dollar aan verbeteringen van het wegennet, vond hij zo belangrijk dat hij besloot geen veto uit te spreken. De wet past in het streven van de Republikeinse meerderheid in het Congres, om bevoegdheden van de federale overheid over te dragen aan de deelstaten.