Braaf drama met Jim van der Woude als lieve gek

Colpo di luna. Regie: Alberto Simone. Met: Tcheky Karyo, Jim van der Woude, Nino Manfredi, Johan Leysen, Isabelle Pasco. In: Amsterdam, Kriterion; Nijmegen, Scala.

Het is een vaak verteld verhaal: een stadsmens raakt verzeild in een gehuchtje en leert gaandeweg de tradities en de eigenaardigheden van het dorpsleven waarderen. Soms levert dit prachtige komedies op, zoals Bill Forsythe's Local Hero (1983), waarin de vertegenwoordiger van een oliemaatschappij verliefd wordt op de ongereptheid van Schotland. Soms overstijgen de films het cliché niet, zoals in het geval van het nu uitgebrachte Colpo di luna (Moon Shadow), een Europese co-produktie onder regie van de voormalige psychotherapeut Alberto Simone, met Jim van der Woude in een getypecaste bijrol als aandoenlijke gek.

Hoofdpersoon in Colpo di luna is een ongevoelige astronoom uit Noord-Italië (gespeeld door de Franse acteur Tcheky Karyo) die na jaren terugkomt in zijn Siciliaanse geboortedorpje om te zorgen dat het huis van zijn gestorven ouders voor een goede prijs verkocht wordt. De aannemer die hij voor een paar klussen inschakelt (Nino Manfredi) leert hem niet alleen dat haastige spoed zelden goed is ('Als we niet oppassen zijn we straks allemaal Milanezen'), maar laat hem ook kennismaken met de vernieuwende anti-psychiatrie die wordt gepraktiseerd door de directeur van de plaatselijke inrichting (Johan Leysen). Aan het eind van de film is de gelouterde sterrenkundige niet langer 'bang voor gekken' en besluit hij om zijn ouderlijk huis niet te verkopen.

Colpo di luna is een ouderwets gemoedelijke film, wat een vriendelijke manier is om te zeggen dat hij gedateerd en overbodig overkomt. Simone, die ook het scenario schreef, houdt van dik opgelegde symboliek - de hoofdpersoon is gespecialiseerd in onderzoek naar zwarte gaten! - en probeert diepte aan de dialogen te geven met simpelmanswijsheden als 'Hier zie je het leven niet door je telescoop' en: 'Wat voor voordelen heeft de relativiteitstheorie ons gebracht?' Ook de moraal van het verhaal - 'Als niets je raakt kun je niet gelukkig zijn' - riekt naar lang vervlogen tijden. Veertig jaar geleden zou Colpo di luna misschien wel zijn doorgegaan voor een charmante tragikomedie.