Kijker is voyeur bij weerzien van moeder en kind

Verscheurde levens, Ned.1, 22.47-23.42u.

Hun huwelijk is misgelopen, hun Libische echtgenoten zijn opgestapt en tot overmaat van ramp hebben zij de kinderen ontvoerd, naar Libië. Jarenlang zien zeven Britse vrouwen hun kinderen niet, mede omdat de Britse autoriteiten zich niet zo hard voor hun lot lijken in te zetten. Tot twee Britse journalisten ontdekken dat het Libische regime - in weerwil van zijn imago of juist om dat te verbeteren - best wil meewerken aan een korte hereniging in de vorm van een drie weken lange vakantie aan de Libische kust. Dat gebeurt dan ook, en de camera reist mee om de emoties, van het opperste geluk tot de grootste treurigheid, vast te leggen. De kijker is voyeur: willen we hier allemaal echt bij zijn?

Er is veel gesodemieter met de ex-echtgenoten. Die hadden er niet zullen zijn, maar kwamen natuurlijk toch en dat geeft ruzie, en, zoals vermoedelijk ook tijdens het huwelijk, letterlijk over de hoofden van de kinderen heen. Een moeder moet constateren dat haar dochtertje het in Libië bij haar vader heel best naar haar zin heeft, maar daar kan ze uiteindelijk mee leven en de kijker ook. Maar hartverscheurend zijn de drie moeders wier ex-mannen hun belofte niet houden en de kinderen niet komen presenteren. Met name de moeder die de meegebrachte cadeaus voor de kinderen, alvast uitpakt om ze meteen te kunnen geven, weer inpakt. Ze zal de doos dan maar sturen, zegt ze hopeloos. Misschien, misschien komt hij toch bij de kinderen terecht zodat ze aan haar zullen denken en weten dat zij hen niet is vergeten.

Intens zielig is het twaalfjarige jongetje, een echte kleine Brit, dat zo ontzettend graag met zijn moeder terug naar Engeland zou gaan. Hij is pas vier jaar in Libië en het bevalt hem helemaal niet. Zijn vader wil dat hij een goede moslim wordt, vertelt hij - een probleem dat natuurlijk bij al deze gezinnen een zeer belangrijke rol speelt.

Het weerzien met zijn moeder biedt het jongetje alleen maar verdriet, want de hernieuwde scheiding is ingebouwd. Maar aan het eind van het bezoek delen de organisatoren blijmoedig mee een advocaat te hebben gevonden die gerezen problemen wil aanpakken - bezoekregelingen en dergelijke - en die optimistisch is over wijziging van de voogdij over de kleine Brit. Het verhaal meldt niet of dit lukt. Ik vrees van niet. Advocaten zijn nu eenmaal optimistisch, zijn vader toonde zich erg vastberaden en de Middellandse Zee is heel breed als het om ontvoerde kinderen gaat.