Dement

In het artikel van Marjoleine de Vos (NRC Handelsblad. 25 november), over dementie, komt de schrijfster tot de conclusie dat woorden als ontluisterend 'zo groot' zijn: “Men staat al gauw als een verwend kind te eisen dat ons en onze naasten alle leed bespaard moet blijven”.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat om de angst van de oudere mens, wiens geestvermogens niet zijn aangetast, ooit volledig dement te worden, dat wil zeggen niet meer in staat te zijn tot redelijk denken, niet meer in staat zijn dierbare personen te herkennen, niet meer controle te hebben over lichamelijke functies. Het leven is in de letterlijke zin van het woord van zijn luister ontdaan.

Gezien het slot van haar artikel (“besparing van dit leed is niet af te dwingen”) huldigt schrijfster blijkbaar het levensbeschouwelijk postulaat van de absolute onaantastbaarheid van het leven, zoals dit nog steeds in onze strafwetgeving is gehandhaafd, een levensbeschouwing waarvan de implicaties dwingend zijn opgelegd aan hen die deze visie afwijzen, incluis de grote meerderheid der bevolking. Deze dwang gaat zover dat, in tegenstelling tot de situatie in bij voorbeeld Duitsland en Zwitserland, ook hulp bij levensbeëindiging strafbaar is.