Van Dik Hout

Van Dik Hout: Vier Weken (Bananas Records/Sony 481235)

Na het succesvolle debuut van de uit Den Helder afkomstige groep Van Dik Hout is er geen enkel excuus meer voor serieuze Nederlandse rockgroepen om nog in het Engels te zingen. Nu de oude garde (The Scene, Tröckener Kecks) lijkt te zijn ingeslapen, Rowwen Hèze en Fratsen hun eigen spoor trekken en de nieuwe lichting (Blöf, Harde Smart) achter De Dijk aan hobbelt, draagt Van Dik Hout de toekomst van de Nederlandstalige rockmuziek op de schouders. Op het nieuwe album Vier Weken dat in die betrekkelijk korte periode werd voltooid, heeft de onbevangenheid en de verrassing van de titelloze debuut-cd plaats gemaakt voor een zelfverzekerd en professioneel geluid, dat meer gemeen heeft met de zwaarmoedige rock van Pearl Jam en Soundgarden dan met de bovengenoemde sector 'Nederlandstalig'. Terwijl Huub van der Lubbe van De Dijk zijn publiek bestookt met oerhollands herenleed, raakt Van Dik Hout-zanger Martin Buitenhuis aan het collectief gevoel van een generatie die nog niet is ingekapseld door zekerheden. Zijn teksten zijn doordrongen van een rebels soort onbehagen, met veelzeggende songtitels als 3 Stuiver Droom en Wat Weg Is Raak Je Nooit Meer Kwijt. Niet iedereen is gecharmeerd van de zwaarbeladen toon waarop hij zingt, maar daar staat tegenover dat Kurt Cobain en Eddie Vedder hun zeggingskracht evengoed ontleenden aan het feit dat ze zonder reserve zichzelf durfden te zijn. De gitaarrock op Vier Weken is robuust zonder afgetrapte cliché's, met een zeldzaam moment van rust in het fragiele liefdeslied Laat Het Los. Van Dik Hout begint aan een welverdiende ereronde over de Nederlandse podia, met een natuurlijke voorsprong op de groepen die zich van het gebruikelijke steenkolenengels bedienen.