Keith Jarrett

Keith Jarrett: At the Blue Note - The Complete Recordings (ECM 1578 527 642-2). Distr. PIAS

De meeste jazzmusici worden pas geboxt als ze dood of oud zijn. Dat pianist Keith Jarrett het tamelijk jong mag beleven is verklaarbaar. Hij is een goed verkopende artiest die ook klassiek 'doet' en iets wat men 'vrije expressie' zou kunnen noemen. In het laatste genre vulde hij in '76 een box met tien lp's (Sun Bear Concerts), de oogst van een Japanse tournee. Op At the Blue Note - The Complete Recordings hoort men Jarrett live in een club: niet alleen uitzonderlijk omdat hij zulke entourages allang is ontgroeid maar ook om de risico's. Zou een New Yorkse jazzknijp kunnen voldoen aan de eisen van de firma ECM, befaamd om zijn sound? Zou het publiek zich weten te gedragen en, nog belangrijker, Keith Jarrett zelf, berucht om zijn over-enthousiaste bijgeluiden?

Op Volume II gaan de remmen voor het eerst helemaal los. Bij de schitterend spelende bassist Gary Peacock en drummer Jack DeJohnette maar vooral bij Jarrett zelf die de standard Alone Together lardeert met kreten van pijn. Oei, oei, oei, wat gaat dat scheppen van iiiaaauuuwww. Vluchten is daarna bijna niet meer mogelijk want het trio gaat steeds meeslepender spelen met Volume V als de beste set. Fraaie melodieën, harmonische vondsten en hevige swing zijn er in overvloed.

Het enige bezwaar dat men bij zoveel kwaliteit tegen deze box in kan brengen is dat sommige stukken erg lang duren, waardoor de spanning soms dreigt weg te ebben. Maar dat is het risico van de cd, die voor Jarrett lijkt te zijn uitgevonden. Een lang weekend in een jazzclub met als resultaat zeven uur muziek op zes schijfjes, wie had dat kunnen bedenken in 1945, het jaar waarin Jarrett werd geboren?

'A master jazz musician goes onto the stage hoping to have a rendezvous with music', schrijft hij in een voorwoord. Als muziekminnaar is Keith Jarrett geen man van vluggertjes maar iemand met gevoel voor vóór- en naspel en onweerstaanbare verleidingstechnieken. Tenzij men afknapt op hevig gekreun of vreest voor rode oortjes bij de buren.