Ruzie of racisme

“Een vriend van mij heeft vanavond geprobeerd twee white boys te vermoorden.”

Aan de University of Memphis kijkt niemand meer op van dit soort uitspraken. Mijn zwarte roommate Glen heeft me deze avond meegenomen naar een feestje op de campus waar ik de enige blanke ben. Bij het binnenkomen stelt hij me voor aan de gastheer die mijn uitgestoken hand negeert en me slechts een onvriendelijke blik waardig acht. De rest van de avond wordt over de nieuwste rassenrel gepraat. Het studiejaar is amper een maand oud en er zijn al verscheidene vechtpartijen tussen blank en zwart geweest.

Het incident van deze avond begon toen twee stomdronken blanke studenten besloten een willekeurige zwarte student te bespringen. Deze bleek daar niet van gediend te zijn en sloeg ze allebei in elkaar. De aanwezigen op het feestje zijn goede vrienden van de zwarte student. Ze generen zich niet voor mij terwijl ze hun mening over blanken geven. “Het verbaast me niets dat hij in zijn eentje twee white boys het ziekenhuis in kan slaan. Ze zijn nu eenmaal zwakker dan wij.” Blanke studenten onder elkaar praten op een even vleiende manier over zwarten.

Blanke en zwarte studenten hebben een radicaal verschillende visie op de raciale problemen in de Verenigde Staten. Dit verschil kwam vooral naar voren tijdens de grootste rassenrel van het studiejaar tot nu toe, die ook ontstond na een vechtpartij.

Een blanke en twee zwarte spelers van het honkbalteam van de universiteit worden op een zaterdagavond door veertig leden van een studentenvereniging in elkaar geslagen. Deze vereniging, de Kappa Alpha Fraternity, staat op de universiteit al jaren bekend als racistisch. Er zijn geruchten dat Kappa Alpha gesponsord wordt door de Ku Klux Klan. Als de klappen beginnen te vallen wordt de blanke student het zwaarst onder handen genomen omdat hij een 'nigger lover' is, en deze twee ongewenste gasten naar een feestje in het fraternity-huis heeft meegenomen. Hij is afkomstig uit het noorden van de Verenigde Staten en wist niet dat het in het Zuiden niet altijd gebruikelijk is om met mensen van een ander ras om te gaan.

De maandag na de vechtpartij wordt door de Black Student Association een boycot van alle universiteitswinkels uitgeroepen en er is een permanente sitdown-demonstratie voor het kantoor van de president van de universiteit. Deze acties zullen doorgaan totdat de complete Kappa Alpha Fraternity van de universiteit wordt uitgesloten. De volgende vrijdag geeft de president toe aan de eisen van de BSA. Alle studenten van Kappa Alpha worden voorgoed van de universiteit uitgesloten en de fraternity wordt voor vijf jaar geschorst. De boycot en de demonstraties worden beëindigd. Volgens velen waren die niet de voornaamste reden voor de president om toe te geven aan de eisen van de BSA. Het dreigement van de voornamelijk zwarte spelers van het American Footballteam van de universiteit om de wedstrijd van zaterdag niet te spelen was minstens zo belangrijk. Dat zou de universiteit enige honderdduizenden guldens hebben gekost.

In deze week zijn er felle discussies tussen de blanke en zwarte studenten die nog met elkaar praten. Mijn roommate Glen staat volledig achter de eisen van de BSA. “Die Kappa Alpha's moeten gewoon begrijpen dat ze niet ongestraft onze mensen het ziekenhuis in kunnen slaan. Blanken denken dat ze in dit land alles kunnen doen wat ze willen.”

Mijn blanke roommate Stephen vindt dat Glen het allemaal veel te zwaar opneemt. “Meen je nou echt dat zwarten het in dit land zo slecht hebben? Ik heb daar nooit iets van gemerkt. Waarom neem je automatisch aan dat die vechtpartij iets met racisme te maken had? Ik heb gehoord dat ze gewoon ruzie hadden. Die ene blanke student was er nota bene het ergste aan toe. Waarom nemen jullie altijd de slachtofferrol aan? Ik vind het belachelijk dat jullie hiervoor de hele universiteit op zijn kop zetten.” Glen heeft geen zin in nog een vechtpartij en houdt het bij verbale communicatie. “In welk land heb jij geleefd? Het gaat om het principe van een vechtpartij als deze. Als wij niet op een drastische manier in actie komen verandert er nooit iets in dit land.”