Opvolging Blangé is nieuwe uitdaging Oranje

Waarschijnlijk is bij geen andere volleybalploeg in de wereld de aanwezigheid van één speler zo belangrijk, als die van Peter Blangé bij het Nederlandse team. De Voorburger is, geholpen door zijn uitzonderlijke lengte (2.05 meter), als spelverdeler een klasse apart. Zonder hem is het Nederlandse volleybalteam, dat sinds gisteren zeker is van deelname aan de Olympische Spelen in Atlanta, geen topploeg meer.

Tweede spelverdeler Misha Latuhihin is net als alle andere Nederlandse kandidaten van een veel minder niveau dan Blangé. De bij een Nederlandse club spelende Latuhihin mist de ervaring van Blangé, die al jaren in de Italiaanse competitie uitkomt. Zwaarder nog dan het klasseverschil weegt dat het vertrouwen van de andere spelers sterk afneemt, als iemand anders de plaats inneemt van hun aanvoerder.

Daarom valt de naam van Avital Selinger weer. Ron Zwerver is er nog steeds een groot voorstander van om de zoon van oud-bondscoach Arie terug te halen bij de nationale ploeg. Selinger zelf wil niets liever. Zijn tas staat gepakt bij de deur. Bondscoach Joop Alberda toont zich in dit geval ongevoelig voor de wensen van zijn vedette Zwerver. Alberda is altijd bang geweest dat hij met Selinger ook problemen binnen haalt. De kleine volleybalfanaat is extreem in zijn ideëen. Bovendien is Selinger inmiddels 36 jaar.

De volleybalbond had na de Olympische Spelen van 1992 kunnen profiteren van de kennis en ervaring van Avital Selinger. Hij zou de perfecte figuur zijn geweest om talentvolle spelverdelers te trainen en te begeleiden. Daarvoor is het trouwens nog niet te laat. Met het oog op Atlanta is er wel een kans gemist. De opvolger van Blangé staat niet klaar. En dat kan een groot probleem worden, want de 31-jarige aanvoerder loopt op zijn laatste benen. Hij heeft last van een vergroeiïng aan de enkel.

Maar pas als het echt niet meer gaat, geeft hij er de brui aan. Zoals tijdens het toernooi om de World Cup in de derde set van de wedstrijd tegen Italië. Blangé had last van een dijbeenblessure. Een dag later stond hij de spelverdeler er echter weer.

Het was niet de eerste keer dat Blangé uitviel in een belangrijk toernooi. Bij de Olympische Spelen in Barcelona voelde hij in de tweede set van de kwartfinale tegen Italië zijn achillespees knappen. Het toernooi was meteen voorbij voor hem. Maar destijds was Avital Selinger er nog. Hij maakte het karwei tegen Italië vakkundig af en later werd ook Cuba verslagen.

In 1994 moest Blangé tegen Bulgarije in de finalepoule van de World League weer naar de kant met een achillespeesblessure. Latuhihin viel verdienstelijk in, maar Nederland verloor wel zijn beide wedstrijden.

Met Blangé in de gelederen kan Nederland volgend jaar in Atlanta de zoveelste poging doen goud te bemachtigen. Dat eremetaal ontbreekt nog steeds in de rijkelijk gevulde prijzenkast van de volleyballers. Italië, zo bleek de afgelopen twee weken in Japan, is de grote favoriet voor de olympische titel. Maar hoe vaak struikelt een gedoodverfde winnaar niet in het zicht van de finish?

In 1992 versloeg Nederland in de olympische kwartfinale de Italiaanse favorieten. Sindsdien is de balans in de confrontaties tussen beide landen wel erg doorgeslagen in het voordeel van de wereldkampioen. Misschien dat de zege op olympisch kampioen Brazilië vorige week in Japan de Nederlandse volleyballers ervan heeft overtuigd dat alle tegenstanders te verslaan zijn.

Maar dan moet het krakkemikkige lichaam van Peter Blangé wel meewerken.

    • Hans Klippus