Bossche wijk heeft met PvdA 'ratten' van CD verjaagd

DEN BOSCH, 30 NOV. De Bossche wijk met 1.500 inwoners heet de Bartjes. Ze is genoemd naar de rooms-katholieke kerk die in 1928 werd gebouwd door pastoor Barten. Bij de raadsverkiezingen in maart 1994 stemde een op de drie kiezers op de Centrumdemocraten. Gisteren bij de verkiezingen, die nodig waren wegens de gemeentelijke herindeling, kwam de revanche. De CD werd goeddeels weggevaagd ten gunste van de PvdA, beter nog: ten gunste van haar voorman, PvdA-wethouder P. Kagie. Daar dronken zijn voorvechters, de wijkbewoonsters E. van Dijk en C. Hendriks, gisteravond in het Bossche stadhuis een goed glas op. Een van hen: “Bewezen is dat als een politicus zich daadwerkelijk met de problemen van een wijk bezighoudt, de CD er geen poot meer aan de grond krijgt.” Kagie zelf: “De ratten zijn verjaagd.”

Voor de vorige verkiezingen hadden de dames, die zich aanzien in de wijk verworven hadden door met succes te ijveren voor de sluiting van een drugspand, alle partijen uitgenodigd eens naar de Bartjes te komen. “Maar”, zeggen ze, “niet één partij gaf daaraan gevolg.” Toen bewoners zeiden dat ze daarom op de CD zouden gaan stemmen, kwam er in ieder geval geen tegenspraak. Het resultaat was navenant: de extreem rechtse partij versloeg er met 216 stemmen de PvdA, die er tot dan toe de meeste stemmen had vergaard, maar toen bleef steken op 134. Over de wijk werd vervolgens in de media schande gesproken. “Alsof we hier een stelletje racisten waren”, zoals mevrouw Van Dijk nu zegt. Anderhalf jaar later zetten beide vrouwen, hoewel geen lid van de PvdA, zich in voor Kagie omdat hij “onze wijk ontzettend goed heeft geholpen”. Aan veel ramen was zijn portret te zien. Tegen de gevel van de wegens bouwvalligheid gesloten kerk hing een bijna gênant groot spandoek met de oproep op hem te stemmen. Met een ploeg van 20 wijkbewoners ging men gisteren de straat op om mensen tot stemmen op te roepen. Het resultaat: de CD viel terug naar 22 stemmen, de PvdA steeg naar 354. De Bartjes is een vooroorlogse wijk met veel werkloosheid. Van Dijk: “De zaak was aan het verloederen. Open plekken werden als vuilnisbelt gebruikt. Autowrakken werden in brand gestoken. Er werd gesnoven en gespoten.” Op haar pleintje was het drugspand gevestigd. Met andere bewoners begon ze tweeëneenhalf jaar geleden er een actie tegen. “Ze dreigden ons met brandbommen, maar we lieten ons niet intimideren.” Bij de toen nog verantwoordelijke D66-wethouder, aldus beide dames, vonden ze geen gehoor voor hun noden. “Die liep met zijn kin omhoog. Hij zei telkens: we hebben geen geld.”

Toen kwam daar de sociaal-democraat Paul Kagie, zelf afkomstig uit een Bossche volksbuurt, 41 jaar oud en volgens sommigen “nogal een drammer”. Hij is onder meer verantwoordelijk voor het beheer van de openbare ruimte. Hij ging voor de Graafsewijk, maar ook voor andere Bossche achterstandswijken, aan het werk. “Want”, zegt hij “naar de mensen moet worden geluisterd over elke vierkante meter onleefbaarheid die ze signaleren. Het succes van de CD was slechts de push om ons nog meer voor de wijken in te zetten, want het beleid bestond al sinds 1992 onder het motto: schoon, veilig en fraai”. Kagie zat de professionele hulpverleners als de beheerders en de opzichters van de woningvereniging, de buurtmeesters, het stadstoezicht, de politie en de milieupolitie achter de broek. “Die had men jarenlang tevergeefs achterna gefietst. Nu zijn ze aanspreekbaar. Regelmatig komen ze bij elkaar om de gang van zaken te evalueren.” Zelf is hij vaak in de Bartjes te vinden om, zoals hij zegt, “af te rekenen, om te kijken of wat er beloofd is ook wordt uitgevoerd. Dat kun je niet aan ambtenaren overlaten.” De dames Van Dijk en Hendriks: “Hij zit hier meer dan op zijn kantoor. Als de kinderen hem zien roepen ze: 'Ha, Paul bende d'r weer”'. In de brandgangen kwam verlichting. Onbestemde hoeken en gaten werden gesaneerd. Illegale bouwsels zijn of worden nog afgebroken. De basisschool kreeg een conciërge. Daardoor liep, aldus Kagie, de post aan vernielingen terug van 400.000 gulden in 1991 naar 17.000 gulden vorig jaar. Het centrale plein werd fraai heringericht met speelgelegenheden voor de jeugd. “Als je maar blijft zeggen” aldus Kagie, “dat er geen geld is, word je daar op afgestraft. Dat wil niet zeggen dat ik ze in alles hun zin geef, maar dat zeg ik dan ook duidelijk.” Van de aanhangers van de CD zou weinig meer vernomen worden, al probeerde de in de wijk woonachtige lijsttrekker samen met bodyguards gisteren nog in het stembureau, zoals de dames het uitdrukken “kabaal te schoppen; de laatste stuiptrekking.” De politie kwam, maar toen waren de vogels gevlogen.