Ook Wolters viert feest bij Leidseplein

AMSTERDAM, 29 NOV. Queens 'We are the Champions' dat buiten uit de luidsprekers schalde kon voor Wolters Kluwers topman Cor Brakel bedoeld zijn. Terwijl Amsterdam op het Leidseplein luidruchtig Ajax' verovering van de wereldcup in Tokio vierde, gaf Brakel binnen - in het aanpalende Marriott Hotel - voor financiële analisten en een paar journalisten zijn eigen feestje na de verrassende mega-overname van de Amerikaanse uitgever CCH.

Een half jaar geleden heeft Brakel de voorzittershamer overgenomen van zijn illustere voorganger Meindert Ververs. Heftig gebarend, loerend naar een vragensteller, drentelend, soms in een duet met zijn collega voor financiën Pieters, beantwoordde Brakel in het Engels bijna een uur lang vragen. Wie zijn Engels niet verstond wilde hij het ook in zijn Rotterdamse accent wel uitleggen. Brakel leek wel een Amerikaanse stand-up comedian. Toen hij zijn eigen Engels in het Nederlands vertaalde kreeg hij de lachers op zijn hand. “Ik wil geen Billy Graham worden, wel duidelijk zijn.”

Los van de performance ging het om serieuze zaken. De zaal maakte zich zorgen. Ging Wolters Kluwer, de kampioen van de voorspelbare winstgroei per aandeel van minimaal 15 procent, met de overname van CCH voor 3 miljard gulden niet een brug te ver? Volgend jaar zit er geen groei van de winst per aandeel in het vat. Daarna, belooft Brakel, gaat het weer als vanouds.

Het was gisteren Brakel in de leeuwekuil. De financiële analisten wegen de woorden en de cijfers en schrijven vandaag adviesrapporten aan beheerders van fondsen die moeten beslissen of ze een deel van hun beleggingsgelden blijvend moeten reserveren voor aandelen Wolters Kluwer. Hoe zouden zij reageren? Vanochtend viel de schade mee: een koersdaling van 1,90 gulden naar 139, nadat er gisteren 9,60 gulden van de koers was afgegaan.

Brakel: “CCH is een eenmalige opportunity”. Natuurlijk, Wolters Kluwer belooft zijn aandeelhouders al jaren forse winstgroei door kleine acquisities te plegen en stukje bij beetje de winstmarge van het hele bedrijf op te voeren. En wij maken dat in de praktijk ook steeds waar, zo hield hij de zaal voor. Dat moet jullie toch vertrouwen geven, zo daagde hij de analisten uit.

Een overname als die van CCH is een kanjer, zo legde hij uit, eentje die alleen maar te vangen is in het zogeheten big fish scenario. Wolters Kluwer had drie scenario's. Het eerste was stug doorgaan op de ingeslagen weg. Het tweede was een verslechtering van de omstandigheden waarin opeens het aanbod van kleine overnames zou opdrogen en de winstgroei per aandeel zou halveren. En dan was er het big fish scenario dat nu werkelijkheid is geworden.

De big fish is een soort Amerikaanse Wolters Kluwer. De uitgeverij met verwachte omzet (1995) van 600 miljoen dollar is marktleider op het gebied van fiscale informatie. Voor 60 procent worden de produkten gebruikt door accountants, 20 procent door advocaten, de rest door het bedrijfsleven. Op de omzet denkt CCH dit jaar een brutomarge van 18 procent (bedrijfsresultaat als percentage van de omzet) te behalen. Dat ligt lager dan de ruim 20 procent die Wolters Kluwer nu weet te genereren. Gevraagd naar het grootste risico van de overname, antwoordde Brakel zonder omhaal: “het management.” CCH is voor een belangrijk deel eigendom van en wordt geleid door de familie Thorne, die nu haar bezit te gelde maakt. Het is de vraag of de familieleden gemotiveerd zullen zijn zich voor de nieuwe Nederlandse eigenaar in te zetten. Dat eeuwige concurrent Reed Elsevier ook in de race om CCH was, en een lager bod had uitgebracht, was nieuws voor Brakel: “Oh. Ik ben ze niet tegen gekomen. En meestal zie je mekaar toch wel.”

Het einde van de Wolters Kluwer-show was weer in stijl. Ex-topman Ververs - ook in de zaal - bood Brakel een bos oranje tulpen aan, terwijl buiten op het Leidseplein “You'll never walk alone” door de luidspeakers klonk. Maar misschien sloeg dat laatste ook wel op de beleggingsanalisten die applaudiseerden toen de voorstelling ten einde was.