Gezin tussen hoop en vrees, maar tenslotte komt alles weer goed

Safe Passage. Regie: Robert Allan Ackerman. Met: Susan Sarandon, Sam Shepard, Sean Astin. In: Amsterdam, City 5.

Wanneer moeder snoeihard Moessorgski draait, dan weten de kinderen dat ze weer in een crisis is beland. Zes van haar zeven zonen zijn inmiddels het huis uit, evenals haar echtgenoot, die op kantoor slaapt, omdat het huren van een eigen huis de scheiding te definitief zou maken.

Het gezin van Susan Sarandon (steeds vaker te zien als archetypisch moederdier) staat dus op instorten, wanneer een groot extern gevaar bijna iedereen weer samenbrengt. Een van de zonen, die als marinier in het Midden-Oosten dient, blijkt vermist in een gebombardeerd hoofdkwartier, waar de 'bodybags' nog niet gevuld kunnen worden wegens identificatieproblemen. Enkele dagen lang verkeert Sarandons gezin (het behoort pas in tweede instantie toe aan de pater familias, Sam Shepard) tussen hoop en vrees: de ideale situatie om een psychologisch drama in te situeren, de anatomie van een groot gezin onder immense druk.

Het idee van de film Safe Passage is zo gek nog niet. Een probleem vormt de valkuil van de sentimentaliteit en het nog grotere risico van een voorspelbaar, schematisch tegen elkaar uitspelen van de verschillende gezinsleden. In vrij ernstige mate zwemt de als speelfilmmaker debuterende regisseur Robert Allan Ackerman beide fuiken binnen. Zijn eerdere ervaringen als toneelregisseur en maker van kwaliteitsfilms voor televisie hadden hem niet slechter kunnen beschermen tegen instant-exploitatie van het thema. Er komen slechtere films uit Hollywood dan Safe Passage, waarvan de titel - en dat kan geen toeval zijn - de afloop weggeeft. Bijzonder, veelbelovend of karakteristiek is Ackermans debuut geen moment; het zou inderdaad een heel goede 'movie of the week' voor een publieke omroep zijn.