Lachsalvo's na de zoveelste nederlaag

Vijf uur in de bus voor veertig minuten zuivere speeltijd. De basketballers van Dunckers uit Hilversum moesten gisteren op bezoek bij Donar uit Groningen. De uitwedstrijd, de vierde in een serie artikelen over sportploegen op reis.

GRONINGEN, 27 NOV. Een groepje keurig in het pak gestoken mannen staat ter hoogte van Spakenburg langs de oprit van de A1 richting Zwolle. Stropdassen wapperen in de gure najaarswind, personenauto's racen voorbij. “Moet je die verkleumde bekkies eens zien”, klinkt het lacherig in de bus. “Zijn dat ze?”, vraagt de chauffeur. “Ja, het sterrenteam is weer compleet.” Hilariteit alom, want de naar de eredivisie gepromoveerde spelers van basketbalclub Dunckers uit Hilversum hebben dit seizoen nog geen wedstrijd gewonnen.

Het sterrenteam is op weg naar Groningen voor de uitwedstrijd tegen Donar. Omdat verscheidene spelers, de coach en de manager in Spakenburg of directe omgeving wonen, worden zij onderweg opgepikt. Wegens vertraging bij het vertrek uit Hilversum heeft het groepje echter ruim twintig minuten in de kou gestaan. De leukste van het stel in de toeringcar kan wel raden met welk lied zij zich warm hebben gehouden: “Busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo.” Hij krijgt een aai over zijn bol van een net ingestapte speler.

De resultaten van Dunckers in dit tot nu toe door blessureleed gekenmerkte seizoen staan in schril contrast met de in de voorgaande jaren behaalde prestaties. Sinds het seizoen 1990-'91, toen de club nog in de tweede klasse van het rayon uitkwam, won Dunckers vrijwel alle ontmoetingen. De vorige twee seizoenen werd een klassering in de top van de promotie-divisie bereikt.

Met een marginaal budget van 70.000 gulden besloot Dunckers dit seizoen de stap naar de eredivisie te wagen. Volgens Albert van Dijk, voorzitter van de stichting Dunckers Eredivisie, had de club geen andere keus. “In de promotie-divisie hadden we niets meer te zoeken. Dat niveau waren we niet alleen ontstegen, onze spelers verdienden ook een nieuwe uitdaging. Als wij ze die niet hadden geboden, waren ze misschien zelf op zoek gegaan naar een club in de eredivisie.”

Hoewel Van Dijk “zoals iedereen bij de club” wist dat Dunckers het moeilijk zou krijgen in de eredivisie, is de voorzitter bewust niet op zoek gegaan naar een grote sponsor waardoor misschien een sterke Amerikaan had kunnen worden aangetrokken . “We wilden het op onze manier doen. Een geleidelijke manier. Want behalve een ander speltechnisch niveau, brengt de eredivisie ook op tal van andere terreinen veranderingen met zich mee. Vooral op het gebied van de organisatie. Mede daarom willen we het voorlopig low-budget houden. Dus ook zonder Amerikaan waarvoor je bijvoorbeeld huisvesting en een aantal neven-activiteiten moet regelen. Organisatorisch zijn wij voor dat soort zaken nog niet klaar.”

Een grote hoofdsponsor had volgens Van Dijk ook een extra probleem met zich meegebracht. De voorzitter: “Want die wil natuurlijk dat ons team naar hem wordt vernoemd, waardoor net als bij de andere eredivisie-clubs niemand meer weet welke club achter de sponsornaam schuilgaat. Wij willen Dunckers blijven heten.” Tegen elke prijs? “Wanneer een bedrijf drie ton in ons wil stoppen, zal het moedigste besluit uit mijn carrière zijn om toch nee te zeggen.”

Van Dijk zit voor in de bus, net als de trainer en manager. De spelers hebben achterin een plaatsje gezocht. Zo gaat het altijd bij uitwedstrijden en zo hoort het ook, vindt forward Derk Post. “Staf en spelersgroep moeten een zakelijke relatie met elkaar onderhouden. Daardoor kun je elkaar de waarheid blijven vertellen, wat op het hoogste niveau absoluut noodzakelijk is.”

Post en zijn collega's hebben alle ruimte in de bus, omdat slechts twee supporters, de vrouw en dochter van de voorzitter, de reis naar het hoge noorden meemaken. De rugleuningen zijn achterover geklapt en menig speler heeft een kussen van thuis meegenomen voor extra comfort. Gewoonlijk legt menigeen op weg naar uitwedstrijden een kaartje, maar omdat deze bus geen tafeltjes tussen de stoelen heeft, doodt vrijwel iedereen de tijd met de video Superstars 2, een compilatie van basketbalfragmenten uit de Amerikaanse profcompetitie NBA. Voor de terugreis is nog een speelfilm aan boord, een comedy “om wat te kunnen lachen na weer een nederlaag”.

De wedstrijd tegen Donar gaat inderdaad verloren, met 68 tegen 39. Toch is iedereen, inclusief coach Louis Schuyt, na afloop redelijk te spreken over het vertoonde spel. In de tweede helft was het verschil tussen beide teams maar acht punten. “Er zit progressie in”, zegt Schuyt. “Dat is ook onze maatstaf. Van presteren in de voorgaande jaren naar individuele vooruitgang in dit seizoen.”

Het loopt tegen half acht als de spelers de Martinihal verlaten en de bus weer opzoeken. Hoewel het niet echt nodig is, doet de comedy zijn werk: lachsalvo's weerklinken veelvuldig door de kleine ruimte. Op verzoek maakt de chauffeur nog een stop bij een McDonald's restaurant voor een snelle, gezamenlijke maaltijd. “Hartstikke leuk toch, zo'n afsluiting van zo'n dag”, zegt voorzitter Van Dijk.