Garbage presenteert zonnigste pop van nu

Concert: Garbage. Gehoord: 25/11 Melkweg Max, Amsterdam.

Leuke popgroepen waren lange tijd uit de mode. De Amerikaanse X-generatie vroeg om heftige en a-melodieuze popmuziek, die een nihilistisch levensgevoel weerspiegelde. Des te opmerkelijker is het, dat een van de leukste popgroepen van nu werd opgericht door de man die voor een belangrijk deel verantwoordelijk was voor de populariteit van het grimmige grunge-genre. Als producer van Nirvana's toonaangevende cd Nevermind drukte Butch Vig een belangrijk stempel op de popcultuur van de vroege jaren '90. Zijn nieuwe groep Garbage, waarin hij de bescheiden rol van drummer op zich neemt, koppelt grunge-gitaren aan huppelritmes en aanstekelijke popmelodieën.

Garbage is vooral zo boeiend door de inbreng van Shirley Manson, een Schotse zangeres die uit de groep Angelfish werd geplukt nadat Vig haar in een videoclip op MTV had zien rondspringen. Thuis durft ze niet in de spiegel te kijken, maar op het podium verandert de roodharige Manson van een lelijk eendje in een kortgerokte popdiva die een vrijage aan gaat met de voorste rijen van haar publiek, ongeveer zoals Debbie Harry het kon in de begindagen van Blondie. Ze speelt de helleveeg op veterlaarzen, die zich met priemende blikken en zwoele stem in het geheugen nestelt als 'a falling star that you cannot live without'.

Hoewel het pas het dertiende optreden was van deze groep die twee jaar in de opnamestudio rondhing om het (titelloze) debuutalbum te maken, werd de belofte van de cd waar gemaakt. In het openingsnummer Supervixen klonken de ronkende gitaren als buitenboordmotoren die sputterend op gang kwamen. Garbage legt zich niet vast op gitaarrock, want Butch Vig sloeg even makkelijk een luchtig discoritme en de gitaren gingen aan de kant toen de zwarte romantiek van As heaven is wide vroeg om een luguber geluidsdecor van new wave-achtige toetseninstrumenten.

Ouderwets duwen en springen werd het bij Only happy when it rains, een opgeruimde punk-popsong die niet misstaan zou hebben op het repertoire van Blondie of Eurythmics. De verdwaalde Nirvana-fans die op de reputatie van Butch Vig af waren gekomen, moesten vaststellen dat het er hier heel wat zonniger aan toe ging.