De gestaalde versie van Ruud Lubbers

Ruud Lubbers heeft vele gedaanten. De wollige CDA-politicus, de oud-premier van de oeverloze varianten en de beteuterde muurbloem bij internationale functies, was vorige week, op het Global Forum in Scheveningen, glashelder. Lubbers hield een college globalisering, zijn uitweiding over het vredesakkoord in Dayton bevatte een pleidooi voor een krachtige NAVO. In het Engels klonk hij als een krachtdadige spreker.

De oud-premier en afgewezen NAVO-kandidaat bracht in herinnering dat Hans van den Broek en hijzelf al bij het begin van de Joegoslavië-crisis gepleit hadden voor een krachtig militair optreden in Bosnië “We waren toen de 'malle Henkies' van Europa”, zei Lubbers. Na alle verwarring in Europa en de terughoudendheid van de Verenigde Staten was het er toch van gekomen: een geloofwaardige militaire NAVO-aanwezigheid en niet de wishy washy Verenigde Naties, betoogde Lubbers. “Om geweld te voorkomen heb je kracht nodig. De NAVO beschikt daarover.”

Lubbers, handenwrijvend en docerend, gaf college zonder aantekeningen. Hij schetste de mondialisering van de economie als uitvloeisel van de verkruimeling van het Sovjet-stelsel, de technologische revolutie en de afwezigheid van inflatie. Bij economische groei elders in de wereld, zoals Oost-Azië, zijn we allemaal winnaars, economie is geen zero sum game, betoogde de deeltijd-hoogleraar globalisering.

Wel waarschuwde Lubbers dat “de overrijpe welvaartsstaat” in Europa en Nederland gecorrigeerd moet worden. En dat gebeurt. “We zitten midden in dat proces. Het gaat alleen een klein beetje te langzaam.” In de Verenigde Staten, had hij vastgesteld, is het zelfvertrouwen in de economische kracht weer helemaal terug. Met milde zelfspot voegde Lubbers daaraan toe dat hij de laatste tijd geregeld in de Verenigde Staten op bezoek was geweest.