'Als je ziek wordt, sta je in de kou. Buiten je schuld'

“Politieman is een prachtig beroep, ik doe mijn werk al veertien jaar met heel veel plezier. Dag en nacht. Daar mag best een redelijk salaris tegenover staan. Momenteel verdien ik als brigadier ook heel aardig, rond de 3.200 gulden netto per maand. Daar kan ik goed van rond komen. Ik heb een eigen huis, ik hoef niks te laten, natuurlijk ook omdat mijn vrouw een baan voor veertig procent heeft. Die 3.200 piek is inclusief twee toeslagen: de vaste onregelmatigheidstoeslag die iedere politie-beambte heeft, en de flexibele.

“Wat gaat er nu gebeuren? Als minister Dijkstal zijn zin krijgt, gaat die vaste toeslag deels verdwijnen. Dan val ik zo'n 250 gulden terug, naar 2.950 piek schoon. Dat is een flinke klap. Ik zou kunnen proberen die achteruitgang te compenseren door méér onregelmatige diensten te doen. Maar dat is niet eenvoudig. Want in de toekomst worden alleen de uren tussen twaalf uur 's nachts en zes uur 's ochtends als onregelmatig beschouwd, plus de zondag. De andere late uren niet meer.

“Het is duidelijk dat hier een lelijk knelpunt zit, ook voor mij. De helft van de diensten zit ik op het bureau, de rest ben ik buiten, op straat. Van de twintig werkdagen per maand mogen er maximaal tien onregelmatig zijn. Dan werk je van elf uur 's avonds tot zeven uur 's ochtends, of van drie uur 's middags tot elf uur 's avonds.

“Het werken van drie tot elf is niet makkelijk. Alles moet helemaal aangepast, je kunt vaak niet samen eten, wanneer plan je het doen van boodschappen? En als je bent afgewerkt, heb je nog geen slaap. Toch ga je maar naar bed. Ook omdat je de volgende dag meestal weer om acht uur moet beginnen. Mijn vrouw vindt het een aanslag op ons familieleven. Ze went er nooit aan, dat voortdurende omschakelen. Ik ook niet echt, maar ik kan ermee leven.

“De acties? Ik denk dat die gewoon nodig zijn nu. Kijk eens hoe slecht het er voor sommigen voor staat! Voor mensen die in de toekomst heel veel onregelmatig werken, kan de financiële slag meevallen. Maar wat als je op vakantie gaat, of als je ziek wordt? In zo'n periode krijg je geen onregelmatigheidstoeslag. Dan sta je in de kou, helemaal buiten je schuld om. Het betekent, net als voor de politie-beambten die op de gewone uren werken, een enorme achteruitgang. Je kan je niet meer veroorloven thuis te blijven als je je niet lekker voelt. Er zijn collega's die in de problemen komen, omdat hun vrouw niet werkt. Iedereen heeft zijn hypotheek en eventuele leningen afgesloten op basis van het huidige inkomen. Landelijk berekend gaan de politiebeambten er zeven tot dertien procent op achteruit. De ingreep van Den Haag is onverantwoord.

“Ik ben lid van de Algemene Christelijke Politiebond en ik zit in het actiecomité van de regio Zeeland. Altijd al ben ik vrij actief ben in het vakbondswerk. Politiemensen mobiliseren is doorgaans een behoorlijk intensieve taak, dat valt helemaal niet mee. Maar er is dit keer veel respons en niemand legt een strobreed in de weg, integendeel. Er zal voor de acties vervoer zijn, er is uitstekende communicatie, nog nooit zat men zo goed op één lijn. Dat werkt heel prettig. Vandaag zijn we begonnen. In elk bureau is er een werkonderbreking van een uur. Om de mensen te informeren over wat er precies aan de hand is. We leggen iedereen exact uit hoeveel hij of zij inlevert en hoe hoog een eventuele compensatie is.

“Donderdag is de echte actiedag, in Oostburg. Nee, het wordt geen zaak van opruien, van stoken. Minister Jorritsma komt daar een weg openen. We zullen haar netjes opwachten, met 400 man. We gaan haar laten zien dat de Zeeuwse politie fatsoenlijk is. Jorritsma zal keurig door de provincie worden geleid, we schoffelen haar niet onderuit. We zullen een petitie aanbieden aan de burgemeester van Oostburg - de minister wil daar wegens slechte ervaringen niet aan meedoen. In die petitie staat dat we onze verantwoordelijke arbeid behoorlijk betaald willen zien.”