Grappen wielrenners hebben karakter behouden

VAALS, 25 NOV. Als een veldheer staat Peter Post op het bordes van kasteel Bloemendal. Een voor een verwelkomt hij zijn oude ploeggenoten. De Duitser Didi Thurau in krijtjespak, Joop Zoetemelk in stemmig grijs, Gerrie Knetemann in frivool donkerblauw. De oud-renners zijn nog even goed gesoigneerd als toen ze dagelijks op de fiets zaten. En de geslaagde grappen van Jan Raas en Gerben Karstens hebben hun oorspronkelijke karakter behouden. In het Zuidlimburgse Vaals organiseert de voormalige wielerploeg Raleigh dit weekeinde een reünie. Er wordt veel gelachen om oude anecdotes. Toch is de ploeg-Post nooit een echte vriendenclub geweest, daarvoor waren de karakters van de renners te verschillend, de eigen ambities te groot. Het strakke regime van Post noopte Hennie Kuiper ertoe naar een andere werkgever uit te kijken. “Ik was meer gebaat bij een vriendelijke omgeving.”

Post selecteerde zijn renners op basis van hun kwaliteiten in de tijdrit. “Als ze dat beheersten konden ze ook hard op kop rijden in het peloton. Dat was wat ik wilde, strijd moesten ze leveren. Van de eerste tot de laatste minuut. Later ben ik ook andere coureurs gaan zoeken. Jongens die bergop konden rijden zoals Zoetemelk en Johan van der Velde.”

Het succes van Raleigh was te danken aan het collectief. De Engelse wielerfabriek was de sponsor van een formatie die tussen 1974 en 1983 bijna alles won wat er in de wielersport te winnen viel. Jan Raas won de wereldtitel (1979), acht Touretappes en twaalf klassiekers. Gerrie Knetemann won negen ritten in de Tour en werd in 1978 wereldkampioen op de weg. Hennie Kuiper won drie klassiekers en werd tweede in de Tour. En Joop Zoetemelk maakte het succes compleet door in 1980 de Ronde van Frankrijk op zijn naam te schrijven.

Het hoogtepunt van de ploeg-Post was tevens het begin van de aftakeling. Volgens Knetemann waren de vedetten in de beginjaren tachtig volgevreten, namen de ego's langzamerhand de overhand. “Wij werden elkaars tegenstander.” In 1983 kwam het tot een uitbarsting. Kopman Raas verliet Post en bracht het merendeel van zijn knechten onder in een nieuw te vormen ploeg. Post: “Ik had niet verwacht dat iemand daartoe in staat was. Dat was de grootste teleurstelling in mijn Raleigh-periode.”

Post vond een nieuwe sponsor en sprak smalend over de potten- en pannenploeg van Raas. Kwantum was dan ook geen Panasonic. De tweestrijd leidde tot heftige woordenwisselingen. De renners van beide ploegbazen reden elkaar voortdurend in de wielen. Post: “Iedereen sprak er schande van, maar vergeet niet dat het een stuk ambiance gaf. We leverden een sportieve strijd. Als we allemaal lief en aardig voor elkaar waren geweest, hadden we nooit zoveel overwinningen behaald.”