Stijn Peeters

Schilderijen van Stijn Peeters. T/m 23 dec bij galerie Oele. Lijnbaansgracht 314, Amsterdam. Di t/m za 13-17u. Prijzen ƒ 800,- tot ƒ 6500,-.

Stijn Peeters komt de toeschouwer alleen heel sporadisch tegemoet. '1 augustus 1969' staat er tussen haakjes achter de titel van een schilderij, of 'Mr. Kitaj'. Maar verder dragen zijn grote doeken geen titels maar koele nummers: 623, 670, 673. Des te groter is de tegenstelling met hetgeen te zien valt: suggestieve landschappen.

Peeters, opgeleid aan onder meer de Jan van Eyck Academie in Maastricht, inspireert zich op oude meesters. Doet hij dat in zijn tekeningen heel getrouw - op een tentoonstelling in het Hooghuis was afgelopen zomer te zien hoe hij vrij kopieerde naar vroege Italianisanten en latere barokke meesters - in zijn schilderijen neemt hij afstand. In de kleine doeken - achter in het prentenkabinet van galerie Oele te zien - roept hij met wolkige vegen mosgroen en okergeel een illusie op van spiegelvijvers, bosranden en eindeloze weidevelden.

Peeters' grote doeken - waarvan er een ongeveer tien te zien zijn - wekken verbazing. Want juist op dat formaat slaat Peeters aan het experimenteren. Uit de tube, zo op het doek geknepen dotten verf wisselt hij af met ijle vegen en een gymvloer-gladde pasta. Hij boetseert landschappen waar allengs minder herkenbaar aan is. En dat is goed want je kunt niet ongestraft almaar mistige verten blijven schilderen met nu eens in de een dan in de andere hoek het kader. Dat wekt verveling.

Dus zweeft er op die grote formaten ineens een felgekleurde bolvorm door de lucht, wappert er een realistisch geschilderd overhemd in de mist en danst een knoedel theedoek op '1 augustus 1969'. 'Schokeffecten' kun je dit noemen. Maar ze schokken in dit geval uit balans. Peeters heeft een goede schilderhand, hij werkt met zichtbaar plezier en zijn kleurgevoel is verfijnd. Maar de in zijn landschappelijke schilderijen ingebedde effecten waarvan hij zich nu (nog) bedient blijven te veel kunstgrepen. Ik ben benieuwd wat Peeters in de toekomst zal schilderen als hij de landschappen helemaal vergeet en zich alleen nog maar toelegt op dansende ruiten.