Bij Incognito pompen bas en drums voort

Concert: Incognito. Gehoord: 23/11, Vredenburg (Utrecht).

De cd 100 % and rising van de Britse band Incognito prijkt al enige tijd bovenaan de jazz top 30. Aangezien het om jazz gaat, of volgens sommigen jazzdance, moet men zich daar niet al te veel bij voorstellen: de cd ontbreekt in de mega cd top 100. Daar komt sowieso zelden jazz in voor.

Gisteravond wist Incognito, mede naar aanleiding van een lang en succesvol optreden op het North Sea Jazz Festival, Vredenburg tot de nok toe te vullen met zo op het oog voornamelijk dertigplussers. Al bij het tweede nummer gingen de handen de lucht in en klonk het oeh en ah. Daar bleef het wel bij. Het dertienkoppige Incognito maakt immers beschaafde dansmuziek. Bas en drums pompen rustig voort en een stel blazers zorgt hier en daar voor een accentje. De hoofdrol is voor de drie zangeressen en de zanger, die om beurten een lied vertolken. Als dat lied 'Don't you worry 'bout a thing' heet, een van hun grootste hits en bovendien Incognito's lijfspreuk, dan is iedereen gelukkig.

Leider en oprichter van Incognito, de gitarist Jean Paul Maunick, neemt een merkwaardige plaats in. Hij laat er geen twijfel over bestaan dat hij de lakens uitdeelt, maar een ster wil hij niet zijn. Daarnaast is zijn gitaar nauwelijks hoorbaar. Zonder dat dit iets uitmaakt schakelt hij over op tamboerijn. Soleren doet hij al helemaal niet. Hij zal het toch niet verleerd zijn?

Halverwege het concert speelt Incognito een geheel instrumentaal nummer - waarvoor Maunick (of Bluey, zoals hij zich wel noemt) zich van te voren probeert te verontschuldigen: zo gaat dat soms bij jazz, of zo je wilt, jazzfunk. Er moet gesoleerd worden. De mooie zangeressen verdwijnen in de coulissen, en letterlijk alle bandleden (behalve hijzelf) komen een voor een aan de beurt. En niet een paar chorusjes, ze nemen er de tijd voor. Zodoende ontspint zich een stuk van ruim twintig minuten met solo's die in het beste geval verdienstelijk mogen heten. Alleen de percussionist, die zich in de toegift uitleeft op een elektrische vibrafoon, lijkt iets in zijn mars te hebben.

Incognito heeft zich in de loop der jaren gespecialiseerd in een aangename muziek. Daarin zit een beetje soul, een beetje latin en een beetje funk. Op de uitvoering valt weinig tot niets aan te merken, maar aan het eind van de avond is er, althans op het podium, geen zweetdruppeltje gevloeid. Hier is een naam voor: middle of the road. Wie niet weet van wat voor muziek iemand houdt, doet hem of haar de laatste Incognito cadeau. Altijd goed.