Even rustig een pakje

Weinig Nederlanders hangen tegenwoordig nog tot hun oksels in het papier-maché voor het maken van surprises. Ook het schrijven van gedichten is veel mensen te vermoeiend. Maar niet iedereen kiest voor het luie alternatief van elkaar geschenken geven met Kerstmis. “Wij vieren Sinterklaas altijd zeer uitgebreid. Alleen pakjes, gedichten en surprises is een beetje saai”, zegt Hedwig Maes (28) uit Utrecht.

De familie Maes, twee ouders, hun vijf volwassen dochters, een kleinkind van elf jaar en wat aanhang, doet elk jaar een spel rond de cadeautjes. Dit keer is dat poppenkast. In tweetallen studeren de deelnemers van tevoren een poppenkastvoorstelling in. Na het uitpakken van elke tien pakjes is er een optreden. Vijf cadeaus moeten een rol spelen in het stuk. “Mijn moeder en ik wilden het vanwege die improvisatie eerst op een vuilnisbelt laten spelen. Nu hebben we een ander idee, maar dat is geheim. We vieren het pas 9 december.” Niet alleen de poppen, het stuk en de decors worden zelfgemaakt, ook maken alle tweetallen een eigen poppenkast. “We beginnen al in oktober met al die voorbereidingen, er moeten straks dus vijf volledige poppenkasten komen te staan. Aan het eind van de avond winnen de mooiste voorstelling en de leukste kast een prijs.”

Hedwig Maes heeft thuis nog nooit een doorsnee Sinterklaasavond meegemaakt. Haar vader Paul (65, tekstschrijver) is het brein achter hun feest. “Waarschijnlijk begint hij er in de zomer al over na te denken. Een keer riep hij aan het eind van de avond al dat hij iets leuks wist voor volgend jaar.” Toen zijn kinderen nog klein waren, bedacht hij eenvoudiger spelletjes. Ze moesten bijvoorbeeld de pakjes gaan zoeken, die dan al de hele dag boven hun hoofd aan een slinger aan het plafond hingen. Het duurde lang voordat de kinderen ze ontdekten.

Op deze manier blijft Sinterklaas altijd voor iedereen spannend. “Ik wist al op mijn zesde dat hij niet bestond, maar dat kon me niets schelen. De sfeer is toch altijd bijzonder, iedereen is zenuwachtig en rent opgewonden rond.” Dit jaar werd voor het eerst lang van tevoren bekendgemaakt wat er zou gaan gebeuren. “Vroeger was het een verrassing wat we gingen doen. Alleen onze ouders wisten het. We kwamen binnen en gingen zitten aan een lange tafel vol karton, lijm, hout en scharen. Vorig jaar kregen we aan het begin van de avond allemaal een door mijn vader getimmerd casco van een poppenhuis. Je moest kiezen wat voor huis het zou worden, een winkel, een opvangcentrum, een museum. Mijn zus en ik kozen voor een hotel.” Op elk cadeautje zat een envelop geplakt met spullen voor in de poppenhuizen, uitgeknipte plaatjes uit tijdschriften op standaardjes: “Er zat van alles tussen, meubels, poezen en honden. Maar geen flauwe dingen zoals vrachtwagens.” Ook alle gekregen cadeaus moesten, eventueel nagemaakt in het klein, een plaats krijgen in het huis. Na een bepaald aantal pakjes was er een ruilmarkt. “Het moeilijke was dat je van een potlood bijvoorbeeld geen schoorsteen mocht maken, dat moest ook in je huis een potlood blijven.” Aan het einde van de avond werden er rondleidingen gegeven in de verschillende huizen.

Saai wordt het feest van de familie Maes natuurlijk nooit, zo ingewikkeld en veeleisend is het spel rond de pakjes. Het feest duurt van vroeg in de middag tot diep in de nacht. “Het uitpakken van de cadeaus is een welkome rustpauze, maar het is wel eens jammer dat soms niemand zich na afloop meer kan herinneren wat ze eigenlijk hebben gekregen. Dit jaar is dat anders, omdat je juist moet onthouden wat er in de pakjes zit. We houden ook drink- en eetpauzes om even op adem te komen. Vooral voor nieuwkomers is het een hele toestand, zo'n Sinterklaasavondje bij de familie Maes.”