Workshop vol smachtend verlangen

Choreografische Workshop van het Nederlands Dans Theater met choreografieën van Dylan Newcomb, Nancy Euverink, Patrick Marin, Cora Bos-Croese, Ken Ossola, Jean Emile, Megumi Nakamura, Karine Guizzo, Fabrice Mazliah, Joe Kanamori, Ramon Reis en Susan Laraghy. Gezien 21 november AT&T Danstheater, Den Haag.

Twaalf dansers uit de NDT gelederen verzorgden dit jaar het programma van de choreografie-workshop, waarvan de baten opnieuw naar het Aids Fonds gingen. Het aantrekkelijke van de NDT-workshop is dat er zo voortreffelijk gedanst wordt en dat alle deelnemende choreografen een bewonderenswaardig vakmanschap vertonen. Ze weten de kwaliteiten van hun dansers uitstekend te gebruiken en hun ideeën krijgen vorm via goed in de ruimte geplaatste dansbewegingen. Er wordt heel zelden geleund op louter theatrale effecten. Het is ook zo prettig dat niemand zich verliest in veel te lang uitgesponnen scheppingen en dat er nergens opdringerige artistieke pretensies voelbaar worden.

Drie debutanten waren er dit jaar: chroreograaf Patrick Marin wist in zijn Knee 5 - a memory zijn bedoelingen niet echt duidelijk te maken, maar hij gaf zijn vijf dansers wel interessant dansmateriaal mee. Megumi Nakamura maakte een dromerige, soepele en lichtvoetige solo voor zichzelf, getiteld Dawn in a region of stillness, en Susan Laraghy presenteerde in Nganana tatinitja wiya haar vijf danseressen als een hechte groep, waarbinnen ieder individu zich op een eigen wijze manifesteert.

De negen andere choroegrafen deden reeds eerder aan een workshop mee. Er was een mooie, poëtisch-melancholieke solo gemaakt door Nancy Euverink voor Lorraine Blouin vol doorvloeiende, ronde bewegingen, een sfeer uitstralend van delicate verfijning en zoet smachtend verlangen. Als tegenhanger was er Por Qué, een sterke, op een oorlogssituatie geënte mannensolo van Ramon Reis, met vertwijfelde, hoopvolle, agressieve en wanhopige elementen, briljant gedanst door Sébastien Mari.

Interessant vond ik Raisins and Almonds van Fabrice Mazliah, waarin een vrouw (Susan Laraghy) omzichtig benaderd wordt door drie mannen, die ze een voor een ontwijkt en afwijst om dan overdonderd te worden door een recht op zijn doel afgaande flierefluiter die haar ten slotte van een van haar lange vlechten berooft. Mazliah gebruikt een boeiende mengeling van ruw-boerse en gracieus harmonische beweging.

Evenals vorig jaar viel het werk van Joe Kanamori op. Zijn Under the marrow tree is een indringend portret van een vrouw (prachtig vertolkt door Caroline Armenta) die zich met haar leven geen raad weet. Ze wil zich verschuilen en haar ongeluk niet zien, ze probeert het weg te stoppen. Dat Kanamori muziek van Mahler gebruikt, is vanwege het sentimentele gehalte gevaarlijk te noemen, maar ik vond zijn choreografie er absoluut tegen bestand.

Echte verrassingen bood de workshop niet - aan de meeste werken is duidelijk af te zien dat de makers konden en wilden putten uit de eigen rijke ervaring in balletten van NDT-grootmeesters. In een enkel geval, waar juist een poging werd gedaan zich af te zetten tegen de voor hen zo dagelijks voorhanden zijnde haute cuisine choreografieën, bleef het resultaat steken in onmacht. Het is eigenlijk jammer dat zo'n workshop maar een keer te zien is. De sfeer van de avond, die helemaal door de dansers zelf verzorgd wordt, is speciaal en zoals al gezegd: er is prachtige dans te zien.