Fraai tv-portret van sopraan Charlotte Margiono

Het uur van de wolf, woensdag, Ned.3, 23.22-00.12u.

De Hollandse diva is al vele decennia lang een bijzonder soort in de internationale zangerswereld. Gedisciplineerd, zelfbewust en trots op het vakvrouwschap, maar verder absoluut vrij van valse pretenties en kapsones. De Hollandse diva is geen capricieuze prima donna, zij heeft geen sterallures, zij blijft ondanks wereldroem haar Hollandse zelf. Dat werd duidelijk gemaakt door zangeressen als Jo Vincent, Gré Brouwenstijn, Elly Ameling en Cristina Deutekom. Haar buitenlands aandoende naam verhindert niet dat de Amsterdamse Charlotte Margiono de ideale opvolgster in deze galerij sopranen is.

Het morgenavond rond middernacht ('Het uur van de wolf') uitgezonden tv-portret van Charlotte Margiono toont niet alleen een zangeres die in binnen- en buitenlandse concertzalen en operahuizen furore maakt, maar vooral een verstandige en gevoelige jonge vrouw die weet dat ook daarbuiten het leven van groot belang is. Met haar echtgenoot Wim Swart trekt ze van optreden naar optreden in een comfortabele camper, met daarachter nog een Opeltje op de aanhanger. In plaats van zich te vervelen in een hotel, bivakkeren ze bij voorkeur op een mooi plekje buiten de stad, zoals tussen de wijnstokken van Bordeaux.

Wim Swart is de carrière van zijn echtgenote geheel toegedaan (“Charlotte verdient op een avond meer dan ik vroeger in twee maanden.”) maar blijft toch op enige afstand tussen haar werk en zijn eigen leven. Hij houdt niet fanatiek van klassieke muziek en opera - het bijwonen van een avond Margiono in concertzaal of theater is voor hem 'werk' - zelfs zenuwenwerk.

Verder zien we veel Margiono op allerlei manieren: zichzelf commentariërend bij beelden van haar Amsterdamse Cosí fan tutte, de aria Dove sono zingend in Bordeaux, met Jard van Nes rondscharrelend in de kelder van het Amsterdamse Concertgebouw, waar ze 's morgens naar hun mening te vroeg Mahler moeten zingen bij Haitink, Schubert doornemend bij haar lerares Aafje Heynis en filosoferend over haar persoonlijke relatie tot haar vak: “Het diepste van mijn gevoelsleven kan ik kwijt in muziek.”

De veelzijdigheid van Margiono, die ook altviool speelt, komt tot uiting in de uitspraken over haar van musici die met haar samenwerken: van John Eliot Gardiner, die haar zangstijl in Mozart prijst, tot Henny Vrienten (ex-Doe Maar), die aanvankelijk tegen Margiono opkeek als “een grote-mensen-diva”, maar haar ook ontdekte als een gedreven zangeres van Zuid-Amerikaanse indianenmuziek.

Prachtig is de afgewogen regiestijl, prettig is de terughoudende interviewstijl en fraai is de rondlopende vorm van dit portret, gemaakt door de voormalige HP-journalist Jan Eilander. Hij leek mij vroeger nogal wild, maar hij heeft onvermoede eigenschappen, net als Margiono.