De liefdes van Lady Di

POPULISTISCH VOYEURISME en vorstelijk exhibitionisme ontmoetten elkaar gisteren in een uur lang vraaggesprek van de BBC met prinses Diana, de echtgenote van de Britse troonopvolger. Hoewel haar vroegere minnaar James Hewitt vorig jaar in zijn 'kiss and tell'-boek niets aan de verbeelding had overgelaten, kwam de bevestiging van die vrijage uit de mond van mevrouw Windsor alsnog als een schok. Ja, James was meer geweest dan een vriend, ze had met deze voormalige officier het bed gedeeld. Velen van de vijftien miljoen Britten die de confessie aan de buis meemaakten, zal het vooral om deze bekentenis zijn gegaan. De dubbele moraal speelt nog altijd hoogtij: het verhaal van de prins van Wales anderhalf jaar geleden over zijn affaire met een getrouwde vrouw heeft niet half zoveel emoties losgemaakt.

In een tijd waarin de virtual reality-televisie alle taboes van het menselijk bestaan heeft verpletterd, vormen ontboezemingen als die van Lady Di toch nog wel het neusje van de zalm. Er is kennelijk een aanzienlijk verschil of zij van drie-hoog-achter of de kroonprinses van Groot-Brittannië oog-in-oog met de kijkers verzucht dat zij “hopeloos verliefd was”. En dat des te meer omdat Diana zo uit een sprookje weggelopen lijkt: zij toont in verschijning en optreden nog altijd de 'royalty' zoals de fans van het genre zich die voorstellen. Maar in plaats van dit pr-buitenkansje ten volle uit te buiten, is 'Buckingham Palace' in staat gebleken de prijs weer te verspelen.

Na de geboorte van de eerste zoon, William, ging het huwelijk met Charles snel ten onder. De prinses voelde zich tekortschieten waar het de naleving van de dwingende en onpersoonlijke hof- en familieregels betrof; van haar man ontving zij niet het begrip en de steun waarop zij had gemeend te mogen rekenen. Diana's succes in de media, waar zij haar echtgenoot overvleugelde, werkte voor haar averechts. Langzamerhand ontwikkelde zich vanuit het hof en Charles' vriendenschaar een ware publiciteitsguerrilla tegen de kroonprinses.

VOOR DE BRITSE koninklijke familie moet Diana's vraaggesprek als een oorlogsverklaring hebben geklonken. Zij kondigde aan niet te zullen scheiden om wille van haar twee zoons, zij plaatste vraagtekens bij de geschiktheid van de prins van Wales voor het koningschap en zij ventileerde eigen ideeën over hoe een modern koningschap er uit zou moeten zien. Zij achtte het uitgesloten eens koningin te zullen zijn, maar het koningin-moederschap, in Groot-Brittannië vertrouwd en geacht, ziet zij vermoedelijk nog wel voor zich weggelegd. In ieder geval is de prinses niet van zins geluidloos het veld te ruimen en haar zoons aan Buckingham Palace uit te leveren: “Ik zal vechten tot het einde.”

De uitspraken van Diana over de opvolging kunnen worden opgevat als een uitdaging. Het ligt in de rede dat het hof zich zal teweerstellen. Diana's persvertegenwoordiger zocht al een goed heenkomen. Maar het wapen van de geforceerde echtscheiding is voor de Britse koningin als hoofd van de Anglicaanse kerk moeilijk te hanteren. Het sprookje is bezig te ontaarden in een klassiek koningsdrama, met Prinses Onschuld in de hoofdrol.