Bedaagdheid van Hallo Venray boekt groot succes

Concert: Hallo Venray. Gehoord: 17/11 Nighttown, Rotterdam. Herhaling: 22/11 Roosje, Nijmegen; 23/11 Effenaar, Eindhoven; 24/11 Melkweg/Max, Amsterdam; 25/11 Noorderligt, Tilburg; 26/11 Vera, Groningen. Tournee tot eind december.

De groep Hallo Venray heeft 'saaiheid' tot stijlmiddel verheven. De zang van Henk Koorn is lijzig, de liedjes zijn sloom en bij optredens lopen de muzikanten over het podium als vier met zorg bij elkaar gezochte leptosomen. De onderwerpen waarover gezongen wordt golden in de jaren vijftig misschien nog als opwindend, maar zijn nu vooral gezellig en braaf. Zo was de titel van de debuut-lp (1989) You Don't Hit A Guy With Glasses On, en heet de laatst verschenen cd Merry-Go-Round (1995); in een tijdperk van bungy jumpen en heli-skiën zingt Henk Koorn over draaimolens.

De vraag is natuurlijk of zoveel gecultiveerde sufheid zijn doel niet voorbij schiet. Maar in het geval van Hallo Venray is de 'droge' stijl een succesformule. De zoekende stem van Koorn die zich vastklampt aan de ingehouden, kriebelige gitaarpatronen, het kalme tempo waarin de soms toch gepijnigde hartekreten gebracht worden, het is een verademing - terwijl de meeste popmuzikanten hun best doen zo heftig en meeslepend mogelijk te zijn, is Hallo Venray ongegeneerd bedaagd.

Dat wil niet zeggen dat concerten van de groep vervelende bijeenkomsten zijn. Vrijdagavond in Nighttown, Rotterdam, speelde Hallo Venray voor een half gevulde zaal, maar deed dat met alle inzet die haar bedaardheid toeliet. Het geheime wapen van de Haagse groep bleek weer de melodieën te zijn. Wat in eerste instantie monotoon geneuzel lijkt te worden, buigt op het juiste moment af naar een bitterzoet akkoord of een mooi intermezzo in mineur. De begeleiding is strak en sober maar kan op de gewenste momenten lyrisch worden.

En het publiek raakte in vervoering. Terwijl zanger Koorn indolent aan de microfoon geplakt zat en zich slechts af en toe het haar uit de ogen veegde, fluisterden jongens en meisjes die tegen het podium leunden zijn teksten mee. Aan het eind van het optreden beklommen de fans zelfs het toneel om tussen de muzikanten door te dansen - waarschijnlijk onder het motto 'als zij het niet doen, dan doen we het zelf'.