Smashing Pumpkins

Smashing Pumpkins: Mellon Collie and the Infinite Sadness (Virgin 40864)

Seismografisch onderzoek tijdens het voorlaatste Pinkpopfestival wees uit dat de grootste beving onder het publiek plaatsvond bij het concert van Smashing Pumpkins. De muziek van de groep uit Chicago heeft meeslepende kwaliteiten die ontstijgen aan de lompe vierkwartsmaten en ronkende gitaren van het grunge-tijdperk.

Zanger Billy Corgan is een gevoelig mens, die het nieuwe dubbelalbum de veelzeggende titel Mellon Collie and the Infinite Sadness meegaf. Hoewel zijn gitaar danig kan snerpen en hij met zijn geknepen zang niet in de eerste plaats een schoonheidsprijs nastreeft, heeft Smashing Pumpins de perfecte balans gevonden tussen theatrale gitaarrock en melancholieke, herfstige liedjes. In twee uur komen er maar liefst 28 voorbij, variërend van een kitscherig piano-instrumentaaltje tot hardcore-achtige uitbarstingen. Door de afwisseling tussen hard en zacht, boos en lief, psychedelisch en postmodern boeit Mellon Collie van begin tot eind.

Seismografen zullen uitschieters meten bij Bullet with butterfly wings en Bodies, nummers die aan hetzelfde gevoel raken dat door Nirvana in Smells like teen spirit werd vervat. Niet voor niets is het meest voorkomende woord in Corgans teksten 'pain'.