Fluwelen saxen

Ben Webster: Music for Loving (Verve 527 774-2). Stan Getz:Cool Velvet and Voices (Verve 527 773-2). Distr. Polygram.

Nadat saxofonist Charlie Parker er een aardig (verkoop)succes mee behaald had, waagden steeds meer jazzmusici zich in de jaren vijftig aan platen met strijkers. Music for Loving omvat twee Ben Webster platen uit die tijd, de gelijknamige lp plus Music with Feeling, aangevuld met een vergeten session en een handjevol 'alternate takes'. Veel jazzfans hebben 'Ome Ben' met violen altijd veel te zoet gevonden. 'Je strooit toch ook geen suiker over een slagroomtaart?' stelt Jeroen de Valk bijvoorbeeld in zijn biografie van deze tenorsaxofonist. Wie chocoladeletters en borstplaat weet te waarderen denkt daar mogelijk heel anders over: is dubbelzoet vaak ook niet dubbel zo lekker? Webster is in elk geval voortreffelijk op dreef, met name in het op zijn lijf geschreven Chelsea Bridge.

Als bonus bevat deze dubbelaar nog een derde lp uit die tijd, van baritonsaxofonist Harry Carney met strijkers. Qua sfeer zijn deze opnamen iets jazzier en minder romantisch, o.a. door de bijdragen van klarinettist Jimmy Hamilton en trompettist Ray Nance in riffjes en solo's.

Cool Velvet and Voices van tenorist Stan Getz is een 'enkelaar' maar bevat wel twee complete lp's. Voices uit '66 dankt zijn titel aan een koortje dat terecht onbekend gebleven is. Want wie zou willen weten wie al die oeaa's en eeoo's dertig jaar geleden produceerde? Dat vele stukken een 'fade out' krijgen, Infinidad al na 2.09 minuten (!) is niet iets om echt over te treuren, hoe fluwelig Getz ook speelt.

Cool Velvet uit '60 daarentegen is een mooie en bij vlagen fascinerende verzameling. Stan Getz is namelijk zeer in vorm en laat zich door de strijkers niet verleiden er ook maar zijn gemak van te nemen. The Thrill is gone is van een verlatenheid waar je koud van wordt, en Good-bye laat een schrijnende leegte bij je achter.