Een videootje in de bus tegen de verveling

Zaterdagavond werden de ijshockeyers van Kemphanen nog met 13-2 onder de voet gelopen, gisteravond wachtte de Eindhovense eredivisionist meteen het tweede competitieduel in Heerenveen tegen de Flyers. Drie uur heen, drie uur terug. De uitwedstrijd, de derde in een serie artikelen over sportploegen op reis.

HEERENVEEN, 20 NOV. Guus Bakker zucht eens diep. Nee, het was niet best wat 'zijn' jongens zaterdagavond lieten zien. Pas bij een stand van 13-2 luwde de scoringsdrift van de ontketende tegenstander. Zijn jeugdige formatie krabbelde maar een beetje mee in de streekderby met de Tilburg Trappers. “Maar wat wil je? Slechts twee van de vijf verdedigers zijn beschikbaar. In totaal mis ik zeven spelers, onder wie een aantal ervaren krachten. Allemaal geblesseerd.” De Kemphanen-coach troost zich voorlopig met de gedachte dat niets zo veranderlijk is als sport, ijshockey in het bijzonder. “Voor ons is het wachten op het moment.”

Misschien voltrekt het omslagpunt zich vanavond, zo filosofeert de oud-international hardop. Nog geen vierentwintig uur na de oorwassing in eigen huis tegen de regerend landskampioen, kunnen de Eindhovenaren de teleurstelling al weer van zich afspelen. Tegenstander in het tweede competitieduel is Heerenveen. Bakker: “Het spel van de Flyers ligt ons wel: open en eerlijk. Ze willen ijshockeyen, net als wij. We zijn dus niet kansloos.”

Net als bij de overige uitduels gaat de reis naar Friesland per gecharterde touringcar. Geschatte kosten op jaarbasis: zo'n vijftienduizend gulden. “De club moet ieder dubbeltje zes keer omdraaien. Maar ijshockey is een fysiek zware sport en je denkt toch niet dat die jongens na een wedstrijd nog eens doodleuk achter het stuur kruipen. Dat zou echt gekkenwerk zijn”, zegt de coach die tevens de functie van technisch directeur bekleedt bij de tweedejaars eredivisieclub. Bovendien versterkt het groepsvervoer de teamgeest, weet de geblokte Brabander uit ervaring. “En dat kunnen we dezer dagen wel gebruiken.”

Even na half drie wordt duidelijk waarom vervoer met personenauto's sowieso tekort had geschoten. Spelers en begeleiders stouwen het laadruim vakkundig vol met een omvangrijke hoeveelheid bagage. Van tassen vol kleding en schaatsen tot een enorm arsenaal aan sticks en medische apparatuur. Probleemloos verdwijnt de uitrusting van zowel de twaalf man sterke selectie als die van het vijfkoppige begeleidingsteam in de bergruimte. Nadat twee thermoskannen met koffie gevuld zijn, geeft Bakker het sein voor vertrek.

Eerste tussenstop is Den Bosch waar verdediger Frits Lambooij opgepikt wordt. De omweg wekt de ergernis van de dienstdoende buschauffeur. Met lichte tegenzin geeft hij toe aan de koerswijziging. “Maar dat was niet afgesproken. Ik heb mijn eigen route uitgestippeld en moet daar plotseling van afwijken. Nu moeten we door de polder, terwijl via Arnhem sneller was geweest”, verklaart hij later desgevraagd.

De reis duurt tergend lang, maar niemand die tijdens de drie uur durende rit een wanklank laat vallen. Ontspannen leunt het gezelschap achterover. Het merendeel kijkt naar de video, naar goed gebruik het passende antwoord op de sluimerende verveling. “Meestal neemt iemand een videootje mee. Zo niet, stoppen we eerst bij de videotheek. Ach, zo'n uitwedstrijd. Je went d'r aan. Of je nou thuis op de bank zit of hier in de bus, dat maakt weinig uit. Heerenveen-uit is de enige lange reis. Toen Assen, Groningen en Leeuwarden ook nog in de eredivisie zaten, zat je ieder seizoen een keer of vijftien zo'n lange tijd in de bus. Dat was pas slopend”, vertelt Victor Garcia (30), een van de routiniers van het team.

Luc van Walle maakt van de nood een deugd en haalt zijn slaapachterstand tijdens de drie uur durende rit in. “Goedemorgen”, glimlacht de doelman terwijl hij de slaap uit zijn ogen wrijft. Om zes uur stond de marktkoopman vanmorgen al op de Vogeltjesmarkt in Antwerpen, vanavond verdedigt de Belgisch international het doel van de Kemphanen in Heerenveen. “Ideaal is het niet, maar voorlopig is het niet anders. Je moet iets voor je sport overhebben”, klinkt het in zangerig Vlaams.

Kort na aankomst in de Thialfhal maakt de selectie op de aangrenzende parkeerplaats de spieren los door de meegebrachte bal even lukraak over en weer te schieten. Dat is geen overbodige luxe, weet coach Bakker. “Vooral tijdens de eerste periode wil zo'n reis je nog wel eens opbreken. Als de spieren nog wat stram zijn.” Mede daarom maant hij zijn spelers in de voorbespreking tot een pittige warming-up. “Veel schaatsen!”

In de eerste twintig minuten doen de Kemphanen hun naam nog alle eer aan in de kille hal die slechts door een handjevol Friese toeschouwers wordt bevolkt. In het tweede bedrijf laten de gehelmde ijsworstelaars uit Eindhoven het echter afweten. Het gebrul van Bakker vanaf de spelersbank overstemt het stickgekletter maar mag niet baten. “We hebben nog twintig minuten te gaan. Het kan vriezen, het kan dooien”, grijnst de coach na afloop van de tweede periode als hij een zoveelste filtersigaret opsteekt.

En zowaar. Nadat Brian Seims de achterstand heeft verkleind, scoort aanvaller Perry Muller von Czernicky in de laatste 39 seconden liefst twee keer. In de overtime blijft de 3-3 stand gehandhaafd. Bakker haalt na afloop opgelucht adem en beschouwt het zwaarbevochten punt als een overwinning. “Nu duurt de terugreis tenminste niet zo lang.” Uitgelaten stapt het gezelschap even voor elven de bus weer in. Een kleine drie uur later wordt Eindhoven bereikt. De meesten moeten weer vroeg uit de veren voor hun werk. “Maar dat geeft niet na vanavond”, is de eensluidende mening.