Bloot attribuut

'My heart leaps up when I behold a rainbow in the sky', was een dichtregel die in mij opkwam bij het zien van het roze suikergoedpiemeltje dat op een jongetje prijkte, een jongetje met een videocamera op een poster. Volgens Beatrijs Ritsema (NRC Handelsblad, 15 november), toch meer een Rambopeuter met machinegeweer. Mijn eerste gedachte was dat de fotograaf het jongetje ge- of misbruikte en dat de ouderlijke toestemming daar weinig toe deed.

Een pedofiel die gek op jongetjes is zal er wel een kamer mee willen behangen. Ik hield het er bij dat je dit niet met kleine kinderen hoort te doen. Als de achterkant gefotografeerd was...? Dan was het kind onherkenbaar en het was het een decente foto geworden, de videocamera zou nog steeds in beeld zijn. Er gebeurt seksueel te veel met (te veel) kinderen waar ze niet om vragen, te veel dat ze moeten gedogen maar waar ze later last van kunnen krijgen. Dat de fotograaf wist dat hij met de grenzen van het roze suikergoed speelde leek me duidelijk. Hij moet aangenomen hebben dat de context hem zou vrijwaren voor ongewenste gevolgen. Hij wist ook dat hij publiciteit zou krijgen. Een integere keuze?