Negentien

Scoren met het kruis, daar komt nog een liedje van. De BV Oranje laat geen 'lulgoal' liggen. Voor het lente wordt schalt over Radio 3 een chanson waarin het mirakel van De Kuip tot in het detail wordt bezongen. Clarence Seedorf is voor het leven getekend.

De rechtshalf heeft nog geprobeerd om het netjes te houden. Waar had hij de bal tegen zijn lichaam gekregen? “Ergens waar het niet zo lekker is.” Mooie zin van een kind. Ik dacht er meteen de Wienersangerknaben bij: De klok van Arnemuiden, a cappella. Pas als voetballertjes ouder worden en bij Schalke'04 spelen, worden ze wat plomper in de bek. Al zal dat straks, na de benoeming van Sylvia Tóth tot bovenbaas van de KNVB, ook veranderen. Sylvia is geen Jorritsma: er mag gelachen worden, maar niet altijd.

Mevrouw Tóth is zeer onnederlands. Ze heeft het ontwapenende fatsoen van een Thais meisje. Altijd overweldigend mooi gekapt en als ze voelt dat de lippen lichtjes in beweging komen, gaat het handje voor de mond. Waar zij voorbijkomt, blijft een oase van beschaving achter. Kortom, een vrouw voor hoge posten, misschien wel bij Unicef, de OESO of de Navo. Dat een mens van dit niveau een vleugje charme wil afstaan in de bossen van Zeist blijft een raadsel. Dit is van een hogere mysterieuze orde. Nog hoger dan Max van der Stoel die bij Arie Haan op theevisite zou gaan.

Of zoekt mevrouw Toth het moederschap bij Oranje? Is het de roep van de buik die haar opjaagt naar Zeist en omstreken? De meeste voetballeiders zijn ook kinderen, wat dat betreft zit het wel goed. En het sectiebestuur is op prestigieuze toernooien altijd massaal aanwezig. Vaak zelfs in het spelershotel. Er is dus tijd en ruimte voor een hartelijke babbel met de Overmarsjes en de Seedorfjes. Van Guus mag het. Een pacifistisch mens als Hiddink glimlacht goedmoedig heen over die diepmenselijke rituelen. Hij kan het hebben dat er van hogerhand belangstelling wordt getoond voor de mentale en fysieke kwetsbaarheid van zijn spelers. Guus, die de laatste tijd ook niet verwend werd door de warmte van het woord, laat liever een moeder op zijn jongens en zichzelf los dan Emile Ratelband.

Het probleem voor Sylvia Tóth zal zijn dat voetballers zo graag volwassen willen doen. De meesten zijn hun eigen vader in succes, geldgewin, sociale eenzaamheid en de liefdevolle beschadigingen die daaruit voortkomen, ver vooruit. De wereld is hun toetssteen geworden, niet het dorp van hun jeugd. Frank de Boer uit Grootebroek hoor je nu ook met een air van fucking with the whole world zinnen zeggen als: “Ik wil niet met Ronald op eenzelfde kamer. Van hem kan ik niets meer leren, ik ken hem als mijn broekzak. Ik verlang naar kortsluiting tussen jongens die hetzelfde willen, maar langs een andere weg.” Over die eigenwijze bravoure nog een moederhand leggen, begin er maar aan.

De dag na de Oranje-triomf zag ik Clarence Seedorf op Schiphol staan. Niet alleen de maker van dat unieke doelpunt, gewoon de beste speler van Oranje in de wedstrijd tegen de Noren. Je denkt dan, zo'n jongen van negentien, helemaal alleen op Schiphol, die wil wel een woordje wisselen. Nee dus. Seedorf had absoluut geen zin in een gesprek met de verslaggever. Hij stond daar als een zelfstandig fenomeen dat alleen het heelal toebehoort. De enkele woorden die hij sprak - uit beleefdheid - waren van een ongeïnteresseerdheid die dodelijker was dan het zwijgen. Hij wilde zich niets meer herinneren, verroerde geen vin en keek naar een horizon ver achter de vragensteller. Alsof hij kristallen kamelen zag lopen.

Hoezo negentien?

Seedorf kan bijna zo goed zwijgen als Karel van het Reve. Zijn gezicht bleef gesloten als een bevroren klaproos. Geen blijheid, geen krul om de mond, geen zin in wat dan ook, zelfs geen luchthaven-weemoed in de ogen. Ik moest ineens aan Boutros Ghali denken die de expressie van neutraliteit ook tot kunst heeft verheven. Ja, Clarence stond daar als een wereldleider, iets te breed van schouder, te geblokt ook voor dit soort functies, maar wel wereldleider. De zestig ver voorbij.

Zo gaat dat met voetballers: een beslissend doelpunt in een kapitale wedstrijd en ze zijn op slag tien jaar ouder. Willen dat vooral zijn. Ik vrees dat Sylvia Tóth aan een treurige aria is begonnen. Het zit er dik in dat ze op een dag de geliefde vraagt om zelf eerst doodgeschoten te worden als ze tot de ontdekking is gekomen dat ze aan Jos Staatsen nog het grootste kind heeft. Wie weet, het enige.