Algerijnse verkiezingen

IS MET DE UITSLAG van de Algerijnse presidentsverkiezingen de vloedgolf van het islamitische fundamentalisme eindelijk gekeerd? De hoge opkomst, ondanks de dreigementen uit de extremistische hoek, suggereert op zijn minst dat de gewone man genoeg heeft van het sluipende geweld dat de afgelopen jaren aan tienduizenden het leven heeft gekost. In Algerije woedt in feite een burgeroorlog en binnen die context valt het te verklaren dat president Liamine Zeroual, een voormalige generaal, aan één verkiezingsronde genoeg had om de absolute meerderheid te behalen. Wie rust wil, verschuilt zich al gauw achter de ordetroepen.

De eerste kanttekening die bij de uitslag kan worden gemaakt, is dat twijfel gerechtvaardigd is aan de veronderstelling dat er zoiets bestaat als een uniform, gelijkgericht islamitisch fundamentalisme, zich uitstrekkend van Pakistan en Iran tot en met Algerije. Althans in de Noordafrikaanse staten is de sociale uitzichtloosheid waarmee talloze jongeren worden geconfronteerd, een vruchtbare voedingsbodem (geweest) voor verschillende fundamentalistische stromingen. Wie aan het geweld, anders dan door tegenterreur, een einde wil maken, zal daarom ernst moeten maken met ingrijpende sociaal-economische hervormingen die nieuwe kansen scheppen, speciaal voor de jeugd. Of het uit de Algerijnse revolutie voortkomende zittende regime daartoe alsnog in staat zal zijn, blijft hoogst onzeker.

ENIGE GERUSTSTELLING valt er uit de uitslag te peuren voor Frankrijk. Dat land heeft deze zomer opnieuw een stevige portie fundamentalistisch geweld over zich heen gekregen. De hoge opkomst bij de stembussen in de Algerijnse vertegenwoordigingen een paar dagen geleden mocht al als een teken worden uitgelegd dat de massa van de Algerijnen in Frankrijk althans met de gewelddadige vorm van het fundamentalisme niets uitstaande heeft. De uitslag in Algerije bevestigt dit. Daarmee is het gevaar overigens nog niet geweken. Tegenslagen sterken over het algemeen de fanaticus en doen hem naar nog extremere middelen grijpen. En een democratisch geuite afwijzing overtuigt hem allerminst.