Stiltes bij Amerikaanse folklore

Voorstelling: Pump Boys and Dinettes, met Danny de Munk, Leslie Gray, Laura Vlasblom, Guy Strobel, e.a. Regie: Dawn Hopper. Gezien: 15/11 in Nieuwe de la Mar-theater, Amsterdam. Aldaar t/m 19/11; tournee t/m 30/3.

Een musical is Pump Boys and Dinettes niet, en een concert evenmin. Misschien laat de produktie zich het best beschrijven als een uit Amerika afkomstig schuifdeurenshowtje dat daar met veel succes mikte op de herkenbaarheid van vier pompstationbediendes en twee dienstertjes in een cafetaria langs Highway 57 in North Carolina, tussen Frog Level en Smyrna - met veel muziek en wat luchtig gekeuvel tussen de nummers door.

De songs en de verbindende tekstjes van Pump Boys and Dinettes werden in 1981 gecreëerd door de zes oorspronkelijke uitvoerders. De bijval die ze ermee oogstten, moet voornamelijk te danken zijn geweest aan de informele sfeer, de onschuldige big smile van de spelers en de aardige liedjes, hoofdzakelijk in het country- en rockabilly-idioom. De show werd 573 keer op Broadway gespeeld en is sindsdien op tournee.

Een debuterende Nederlandse producent heeft er nu een Nederlandse versie van gemaakt. Althans: de show wordt hier onvertaald gespeeld door drie Nederlanders en drie Amerikanen. Het gevolg is gekunsteld. Danny de Munk, de centrale figuur, heeft zich met zeer hoorbare zorg een namaak-Amerikaans accent aangemeten en richt zich daarmee, in het Engels, tot het Nederlandse publiek. Geen wonder dus, dat de vonk maar zelden overspringt en de interactie met het publiek, die zo nadrukkelijk wordt verlangd, slechts met moeite tot stand komt. En dat er daardoor ook heel wat stiltes vallen op momenten die eigenlijk waren bedoeld om begeesterd door de zaal te worden ingevuld.

Pump Boys and Dinettes, gesitueerd in een fleurig optrekje met een Firestone-lichtbak, vlaggetjes, nummerplaten, een Cola-automaat en Dolly Parton aan de muur, is zodoende een toonbeeld van Amerikaanse folklore waar een Nederlands publiek ietwat bevreemd naar zit te kijken. Vooral als het naar binnen is gelokt door de misleidende aanduiding Broadway musical op het reclamedrukwerk.