Aanranding of grap (2)

Met verbijstering heb ik kennis genomen van de uitspraak van de rechter aangaande de zogenaamde 'minirok-affaire'. Het is ronduit onthutsend dat, wanneer zozeer de nadruk wordt gelegd op de zorgzame aspecten van de school als heden ten dage gebeurt - het voeden van hongerige leerlingen zoals de staatssecretaris onlangs nog in het nieuws bracht -, het niet mogelijk is om aan regels die het directe belang betreffen van allen die aan een school zijn verbonden, adequate sancties te verbinden.

De uitspraak staat bovendien haaks op het beleid dat inzake geweldsbeheersing op scholen wordt gevoerd. In de landelijke campagne die nota bene over twee weken officieel van start gaat onder de veelzeggende titel 'de veilige school', wordt immers - terecht - gesteld dat leerlingen die zich verbonden voelen aan school minder snel geneigd zijn om zich te buiten te gaan aan agressief gedrag, in welke vorm dan ook. Welnu, het lijkt erop dat je als school alles uit de kast kunt halen om voor personeel en leerlingen een sfeer van vertrouwen te scheppen om, in het voorkomende geval, botweg door de rechter te worden teruggefloten wanneer dat vertrouwen wordt geschonden. De school heeft een nadrukkelijke zorgplicht en is autonoom in het opstellen van interne reglementen dienaangaande, uiteraard binnen de ruimte die de wet biedt. Het is daarom ongepast dat een rechter zich met de inhoudelijke toetsing bezighoudt van een beslissing die de dagelijkse praktijk van het onderwijs betreft. Een rechter behoort zich in dit geval te beperken tot een rechtmatigheidstoetsing, en wanneer de beginselen van behoorlijk bestuur zijn nageleefd, is voor hem de kous af. Na deze uitspraak is het voor iedere scholier mogelijk om - groepsgewijs of individueel - zich uit te leven in alle mogelijke vormen van seksistisch gedrag, en later door moeder doodleuk te laten verkondigen: “Het was maar een spelletje!” Ik houd mijn hart vast.