Het nieuws van 15 november 1995

De echo van Sinterklaas

Waarom moest de Sint alwéér vroeger komen dit jaar? Willen ze hem december uit? Wie bepaalt in 's hemelsnaam die datum? Toch gingen we zaterdagochtend blijmoeding naar de Scheveningse haven om hem te zien binnenvaren, want ook voor een ouder is daar nog veel gevoel bij te voelen. We herinnerden ons nog levendig hoe vorig jaar het toeterend stoomschip opdoemde uit de dichte mist, omzwermd door allerhande bootjes. Maar deze Sint was een haastige Sint. Dat bleek al uit het feit dat hij zo nodig op de elfde van de elfde Nederland binnen moest. Echt op tijd naderden wij het linker havenhoofd, maar slechts tegemoetkomend volk was ons deel. “Hij is al voorbij hoor”, voegde zo'n moeder ons in 't voorbijgaan toe. Ja, dat zagen we ook wel, alleen nog wat volgbootjes kwamen binnenvaren. Het schip waar ons verlangen zo naar uitging had al aangemeerd, volledig verhuld door te overdreven rookwolken die stoom moesten suggereren. Over het water klonken de welkomstliederen. We liepen gewoon door naar het einde van het havenhoofd, betoverd nu door de stralende zon, de zoete bries en de vlakke zee die een beetje de Middellandse Zee probeerde uit te hangen. Hoorden die elegant aanrollende golfjes echt hier thuis? En Sinterklaas bleef maar verwelkomd worden hoorden we, er kwam geen einde aan. De kinderen hadden zich onnoemelijk veerkrachtig over de teleurstelling heengezet en sprongen vrolijk over de enorme betonblokken die zich, om de zee nog beter het hoofd te kunnen bieden, opstapelen naast het havenhoofd. Ze vonden een zojuist gestorven kokmeeuwtje dat zich in de luwte van zo'n blok had teruggetrokken voor zijn laatste vlucht. We moesten komen en zagen dat de eerste vlieg al begerig op zijn snavel zat. “Hij zocht een lekker rustig plekje om te storven”, sprong August weer verder over de blokken. We zagen hoe een scholekster een mossel op het basalt kraakte en we keken naar de hengelaars aan het eind van het hoofd, die met kracht hun lijn uitwierpen ver de zee in. Niets, maar dan ook niets had dit alles met Sinterklaas te maken. We hadden hem gemist maar we misten hem absoluut niet. Dat was z'n straf. Had hij maar niet zo vroeg moeten komen.

Delta Lloyd ziet sterke toename jaarresultaat 1995

De netto winst van Delta Lloyd Verzekeringsgroep is in de eerste negen maanden van dit jaar met ruim 62 procent gestegen tot 201 miljoen gulden. De omzet groeide met bijna 3 procent tot 3,46 miljard gulden. Het bestuur stelt zijn winstverwachting voor geheel 1955 in positieve zin bij. Het resultaat na belastingen zal volgens de huidige inzichten ten opzichte van 1994 sterk stijgen. De winststijging is het saldo van een hogere omzet in het schadebedrijf, een lagere omzet bij leven en hogere inkomsten uit beleggingen en overige activiteiten. De reorganisatie verloopt volgens plan en wordt dit jaar afgerond. Het aantal medewerkers, omgerekend naar volledige banen, daalde van 2379 eind september 1994 naar 2325 thans. Het resultaat uit gewone bedrijfsuitoefening (voor belastingen) van het levenbedrijf nam sterk toe van 166 miljoen tot 205 miljoen gulden. Hieraan lagen onder andere hogere beleggingsopbrengsten ten grondslag. Een minder hoog niveau van eenmalige stortingen uit hoofde van nieuwe collectieve contracten veroorzaakte een omzetdaling van 1279 tot 1209 miljoen. Het herstel van het gewone bedrijfsresultaat bij schade in het tweede kwartaal heeft zich voortgezet. Het resultaat steeg van 28 miljoen tot 30,8 miljoen. Het premie-inkomen steeg met 7 procent tot 828 miljoen. Het resultaat bij autoverzekeringen vertoonde verbetering, maar is nog steeds negatief. Bij het Britse moederconcern Commercial Union steeg de winst voor belasting over de eerste negen maanden met bijna 13 procent van 327 miljoen tot 369 miljoen pond (908 miljoen gulden). Het premie-inkomen ging met 18 procent omhoog van 3,16 miljard tot 3,73 miljard pond (9,2 miljard gulden).

Lubbers (1)

Als Ruud Lubbers het beste is dat Nederland te bieden heeft, dan is dat duidelijk niet goed genoeg voor de Verenigde Staten. Want zij hebben daar wat minder positieve ervaringen met hem, evenals overigens met Hans van den Broek. Hun minister van buitenlandse zaken onder Reagan, George P. Shultz, vermeldt ze drie keer in zijn autobiografie 'Turmoil and Triumph'. Eerst als Bouterse in Suriname een narcocratie vestigt, zijn tegenstanders neerknalt en aanpapt met Cuba en de Sovjetunie. De Verenigde Staten vragen Nederland om steun voor maatregelen, maar Ruud en Hans geven niet thuis. Daarna komen de kruisraketten, nota bene een Europees NAVO-initiatief, en de Hollanditis. En ten slotte een echt Hollandse preek na de Amerikaanse vergeldingsactie tegen Libië. De heren Lubbers en Van den Broek komen bij Shultz naar voren als sympathieke lieden, en uiteraard zéér bekwaam, zoals Wim Kan zou hebben gezegd. Maar waar je, als puntje bij paaltje komt, niet veel aan hebt. Shultz beschrijft het heel diplomatiek en dus ook tussen de regels door, maar wel duidelijk. Bij het State Department en het Pentagon zullen ze hun frustraties van toen nog niet vergeten zijn. Of anders weten de Republikeinen het nog wel. Maar Kohl dan? Die kreeg een prachtkans om op de vriendelijke toer te gaan en zijn handen in onschuld te wassen. Want Kohl ken zijn pappenheimers en vergeet niets, waardoor hij eerder dan de anderen ziet hoe de hazen lopen. Verder stonden er sinds de kruisraketten, de Duitse eenwording en Maastricht nog een paar rekeningen open. Dus, zoals ze aan de overkant zeggen, 'give them enough rope to hang themselves'. Want ook Kok en Van Mierlo moeten nu een toontje lager zingen. Het is misschien geen slecht idee als onze regering bij een volgende kandidaat eerst een advocaat van de duivel benoemt. Dat doen ze in Rome ook bij heiligverklaringen. Dan kan die eerst in memoires en oude kranten, buitenlandse uiteraard, eens opzoeken hoe men elders denkt over ons kikkerlandje en dezelfde toonaangevende brulkikkers. Uiteindelijk zijn zij niet op hun verzoek ontworsteld aan de zee.

GETROFFEN KONINGIN

Een mini-sprookje van Grimm: koningin Elizabeth van Engeland werd tijdens een jachtpartij getroffen door een neergeschoten korhoen. Zij gilde een beetje en hield er een blauwe plek op haar schouder aan over. En wie weet zette ze ook wel de tanden in de smakelijke dader...Tijdens de presentatie van het boek 'Wildgerechten', in het in de Apeldoornse kroondomeinen gelegen restaurant “de Echoput”, kon ik niet nalaten aan ex-huisarts en wilddeskundige Wil Huygen, die voor dit boek zulke leuke en interessante stukken over levend wild schreef, te vragen hoe groot de kans is dat ónze koningin iets dergelijks overkomt. Die kans blijkt nihil. Ten eerste worden mensen überhaupt al bijna nooit door uit de lucht vallende lekkernijen getroffen. Ten tweede zijn korhoenders in Nederland zeer zeldzaam en wordt er niet op gejaagd. In de buurt van de Holterberg leven nog een stuk of 100 van deze vogels en dat is dat. Er zijn in ons land heel veel vossen die al te gaarne op hoenderjacht gaan. In het fraaie 192 pagina's tellende gebonden boek 'Wildgerechten' van Peter Klosse en Echoputkok Theus de Kok dus geen hoenderrecepten. Het eerste exemplaar van 'Wildgerechten' (uitgeverij Tirion, ƒ 79,50) werd door restaurant-eigenaar Peter Klosse aan bijna-buurman mr. Pieter van Vollenhoven aangeboden. Dit boek blijkt ook heel geschikt voor vegetariërs omdat er zoveel heerlijke vleesloze recepten met fruit, groenten en bosprodukten als bessen en paddestoelen in staan. Als voorbeeld het recept voor: