Nereus-vrouwen kunnen het best zonder gezwets

Voor de waterpolosters van het Bilthovense Brandenburg was van thuisvoordeel geen sprake. Het bezoekende ZWV Nereus was zaterdag veel te sterk. De breedgeschouderde Zaanse vrouwen keerden met een 16-8 zege huiswaarts. De uitwedstrijd, het tweede van een serie artikelen over sportploegen op reis.

ZAANDAM, 13 NOV. In de kantine van zwembad De Slag hebben de coach en de manager zo veel gespreksstof dat ze de ongeduldige speelsters bijna zijn vergeten. Die hebben zich al verzameld op de parkeerplaats als Jan-Evert Veer en zijn vrouw Anneke het succes van Nereus proberen uit te leggen. De Zaanse vereniging is afgelopen zomer gefuseerd met plaatsgenoot ZWV. Een echtpaar aan de leiding van de meest succesvolle waterpoloclub van Nederland. “Wie had dat durven dromen”, zegt Jan-Evert Veer met een ironische ondertoon.

Nog geen jaar geleden werd hij gepolst om zijn goedwillende maar teleurstellende voorganger op te volgen. Sindsdien heeft Nereus geen wedstrijd meer verloren. “Jan-Evert verkoopt geen onzin”, klinkt het eensgezind. “Je voelt dat hij er verstand van heeft. Hij heeft een schat aan ervaring, daar plukken wij de vruchten van.” Veer behoorde tot het beroemde zevental dat in 1976 de bronzen medaille veroverde op de Olympische Spelen van Montreal. Zijn vrouw speelde eveneens op het hoogste niveau, hun drie kinderen zijn allen lid van Nereus. Waterpolo is een gezinssport. Op de parkeerplaats vormen enkele enthousiaste familieleden de vaste supportersschare. Sommige speelsters komen op eigen gelegenheid naar de uitwedstrijd, omdat ze anders veel extra kilometers zouden moeten rijden. “Met zulke dingen moet je niet te kinderachtig zijn”, zegt coach Veer. “Alles is betrekkelijk. Er zijn belangrijkere dingen dan waterpolo. Alleen bij een kampioenswedstrijd wil ik met de hele ploeg verzamelen.”

Marjan op den Velde heeft haar vriend Thomas als chauffeur. Hij rijdt in vloeiende stijl door de lommerrijke lanen van Bilthoven. De inzittenden kijken hun ogen uit bij alle rijkdom langs de weg. De bestuurder vindt blindelings de weg. “Ik ben blij dat hij rijdt”, zegt Marjan. “Ik zou in het donker overal verdwalen.” Thomas noemt zijn dienstverlening een logische zaak. “Als ik onze relatie in stand wil houden, moet ik wel mee. Anders zien we elkaar helemaal niet.”

De meeste speelsters van Nereus hebben een drukke baan, die ze moeten combineren met drie avondtrainingen en een wedstrijd in het weekeinde. Van een sociaal leven buiten de sport komt dan ook niets terecht. Ingrid Leijendekker ziet weinig problemen. “Wij hebben met waterpolo onze gezelligheid. We gaan heel intiem met elkaar om. Nou ja intiem, intens bedoel ik.”

In de kleedkamer van tegenstander Brandenburg houdt coach Veer zoals beloofd een korte toespraak. Hij heeft een broertje dood aan oeverloos gezwets. Daarvoor heeft hij genoeg saaie coaches meegemaakt. Om zijn speelsters niet in slaap te laten sukkelen, kiest hij elke week voor een andere benadering. In principe wordt de tactiek tijdens de doordeweekse trainingen grondig doorgenomen. Deze avond is hij al na een paar minuten uitgepraat. “Goed meiden, eindelijk is het zover. Ik wil dat jullie geconcentreerd spelen, in alle opzichten. Daarmee doel ik op het nonchalante gedrag bij het schieten. We zijn niet effectief genoeg. Verder weten we dondersgoed wat we kunnen. In principe pressen we de tegenstander vanaf het eerste moment. We jagen ze de hele wedstrijd achterna. Veel succes.”

De warming up is een verhaal apart. In een sierlijk ritme worden de spieren losgegooid. De meeste vrouwen beschikken over een imposante schouderpartij, die bij sommigen vergezeld gaat van een tatoeage. Veer kan de lichaamsbouw van zijn pupillen gemakkelijk verklaren. Veel zwemmen, veel ballen overgooien. Krachttraining is geen populaire bezigheid bij de landskampioen. Nereus dankt zijn successen aan intensieve training en een hecht teamverband. Volgens Veer doet zijn team niet onder voor de sterkste landenploegen ter wereld. “En dat zeg ik zonder arrogant te willen overkomen.”

De wedstrijd zelf is geen echte wedstrijd. De vrouwen van Nereus zijn heer en meester in het water. In de eerste periode neemt de ploeg van Veer een 6-0 voorsprong die in de resterende speeltijd moeiteloos wordt geconsolideerd: 16-8. Manager Anneke verontschuldigt zich voor het eenzijdige duel. “Je had eigenlijk een andere keer moeten komen. Dan had je een leukere indruk gekregen.”

Haar echtgenoot heeft zich geergerd aan de afnemende concentratie, hoewel die door de geringe tegenstand gemakkelijk te verklaren valt. De meeste irritatie gaat uit naar het arbitrale duo. Veer veert regelmatig op van de reservebank. In woord en gebaar probeert hij de matig leidende scheidsrechters naar zijn hand te zetten. “Fluit nou eens een keer, man. Dat zijn drie overtredingen in één actie. Hedda, kijk uit voor je badpak, anders scheurt 't nog.” De coach begrijpt niet waarom de aanvallende partij zo vaak wordt teruggefloten.

Na afloop staan de speelsters van Nereus gezellig keuvelend onder de douche. De shampoo glijdt langs de afgetrainde lijven. Echt vermoeid zijn ze niet, daarvoor was het krachtsverschil met Brandenburg veel te groot. Toch behoort waterpolo volgens routinier Ermeralda van de Water tot de zwaarste sporten. “Verschillende onderzoeken hebben dat uitgewezen. Een wedstrijd is zó zwaar, dat je het tempo in een training onmogelijk kan nabootsen.”

Van de Water gaat haar lenzen uitdoen, om even later naast haar medespeelsters plaats te nemen langs de waterkant. Ook bij de mannen staat deze avond een duel tussen de Zaanse en de Bilthovense poloverenging op het programma. De vrouwen van Veer koesteren een warme clubliefde, ze gaan nog lang niet naar huis. Een gezellig avondje uit, noemen ze dat bij Nereus.