Lubbers en de NAVO

DE STANDAARD

Dat uitgerekend de Amerikaanse Grote Broer het Gidsland zoiets aandoet, daar zal Nederland nog lang een kater aan overhouden. [..] Wat uiteindelijk de doorslag heeft gegegven in het vermalen van Lubbers' kandidatuur, zijn de spanningen tussen de Clinton-regering en het Congres rond de betrekkingen met Europa. De president is in het defensief tegen het populaire isolationisme van veel Republikeinen, dat zelfs zijn eigen partij aanvreet. [..] Clinton is ervan uitgegaan dat hij het zich gewoon niet kan permitteren om de indruk te scheppen dat Lubbers hem door de Europese bondgenoten is opgedrongen.

Conclusie: voor de Amerikanen is alleen een honderd procent 'Atlantische' - lees pro-Amerikaanse - secretaris-generaal aanvaardbaar. Dat is best aardig voor binnenlands gebruik. Maar door daaraan toe te geven, bewijst de regering-Clinton het bondgenootschap een bijzonder slechte dienst. De Europese bondgenoten worden als kleine jongens naar huis gestuurd. De 'Europese' geloofwaardigheid van de toekomstige secretaris-generaal wordt al op voorhand ondergraven.