Lubbers en de NAVO

NEUE ZÜRCHER

Wie naar een scenario zoekt hoe men het aanzien van een instituut ondermijnt, heeft aanschouwelijk onderwijs gehad - geen wonder dat goede kandidaten afhaken. Zelfs als het zou kloppen dat Washington zich door de Europeanen overrompeld voelde, dan blijft het onbegrijpelijk waarom de regering-Clinton zich veroorlooft zich openlijk geraakt te voelen en de alliantie voor schut te zetten. Binnenlands-politieke overwegingen die verband houden met een vermeende isolationistische stemming in het Congres zijn als verklaring wat dunnetjes; een juiste taxatie van de prioriteiten zou tot de conclusie hebben moeten leiden, dat de geloofwaardigheid en coherentie van de alliantie juist met het oog op de toekomstige taken in Bosnië en Oost-Europa belangrijker zijn en een opvoering van de toch al voorhanden transatlantische spanningen in deze situatie gevaarlijk zou zijn. [..]

Een zelfverzekerde en in de buitenlandse politiek competente regering zou met opluchting kennis hebben genomen van de betrekkelijk vroegtijdige en geenszins vanzelfsprekende overeenstemming tussen de Europese alliantie-partners over de Nederlander Lubbers, en een vlotte beëdiging mogelijk hebben gemaakt. Nu heeft Amerika weliswaar ten aanschouwen van iedereen laten zien wie de baas in huis is. Maar wie dat doet - en dat zal Clinton in de verkiezingsstrijd om het presidentschap te horen krijgen - geeft recht tot twijfel aan zijn eigen sterkte.