Peter Faber jongleert vooral met levenslesjes

Voorstelling: Vrolijke verhalen voor Onderweg, door Peter Faber. Gezien: 10/11 in de Roestbak, Almere. Tournee t/m 24/4.

Negen jaar geleden speelde Peter Faber voor de laatste keer een solo-voorstelling - zó lang geleden, dat een radio-interviewer hem laatst vroeg of dat nou iets was waar hij zijn hele leven naar had toegewerkt, zo'n solo-voorstelling die hij nu ging doen. Van die vorige reeks, waar hij acht jaar mee onderweg was, herinner ik me luchtige avonden waarin hij jongleerde met balletjes, trapleren, sfeertjes, verhaaltjes en persiflages op doordeweeks mensengedrag. De kunst was altijd om zo veel mogelijk van dat alles tegelijk in de lucht houden, en vaak lukte dat nogal aardig.

Ook nu komt Peter Faber jonglerend op, ditmaal met drie sinaasappelen. Maar verder is hij in zijn nieuwe solo Vrolijke verhalen voor Onderweg voornamelijk verhalenverteller. Hij begint plastisch te vertellen over het genoeglijke bestaan van een ongeboren baby in zijn duistere druipsteengrotje en over de ramp die zo'n schepsel overkomt als het naar buiten wordt geduwd (alsof men door het sleutelgat zijn huis moet verlaten). Daarop volgt een beeldend verslag over hetgeen zich in het menselijk lichaam allemaal afspeelt. Beide onderwerpen zijn op de Nederlandse cabaret-podia al heel wat keren vertoond, en ook al een paar keer veel hilarischer, maar Faber gooit er zijn geoefende mime-lijf bij in de strijd en dat is ook wat waard.

Wat hij daarna te bieden heeft, zijn voornamelijk autobiografische verhaaltjes die zijn “lust tot doen” en “lust tot werken” illustreren. Over hoe zijn vader en moeder elkaar ontmoetten, over zijn jeugd in de straten van Amsterdam-Noord, waar je van alles leerde durven, over de toespraak tot de Hoofden van Lebak die hij voor de film Max Havelaar uit zijn hoofd moest leren en die hem later uit een netelig vakantie-avontuur bevrijdde, en over zijn vroege kennismaking met Shakespeare (hij doet voor hoe de apologie van de Koopman van Venetië klinkt als je het woord 'jood' vervangt door 'vreemde').

En elk verhaal houdt een levenslesje in. Zoals: hoe onaantrekkelijk iets ook lijkt - je weet nooit waar het goed voor is. Of: je steekt overal wat van op. Onbijzonder, ja, maar Peter Faber ontwapent zijn publiek met zijn leeftijdloze volksjongenscharme en houdt het onderhoudend bezig. Mij was die jongleur van vroeger liever, maar dat is alweer negen jaar geleden.