In de coffeeshop

“Pffff.... Te gek, hé!”

“Ja, helemaal waus word je ervan.”

“Maar eh, wat is dit eigenlijk voor stuff?”

“Gewoon, Marokkaanse.”

“Maar wel, eh, dat je zegt: echt crimineel.”

“Huh? Hoezo? Waar slaat dat op? Is het soms geen goed spul, dan?”

“Ja, dat wel, maar ik bedoel: hoe weet ik dat het niet van de juut komt? Voor hetzelfde geld is die stuff van jou geleverd door het Bundeskriminalamt, verpakt door de DEA, en bij je thuisbezorgd door een of andere CID-informant.”

“Ik zweer je, ik ken die vent en...”

“Ja, je kan me wat. Hoe weet jij zo zeker dat die goser straks niet met een aangeplakte baard op tv komt in de Tweede Kamer, bij zo'n Van Traa-commissie? Je wéét het gewoon niet meer. Ik had laatst een grammetje te pakken, dat kwam zo van de douane vandaan. Hier, ik heb nog een stukje ervan. Proberen?”

“Ja, geef maar.”

“Het is wel een beetje zwaar, echt van die Duitse ..”

“Pffff. Zoooo! Dat is heavy, man....”

“Ik zei het toch? Echt van dat Bundeskriminalamt-spul. Veel te zwaar, vind ik zelf. Heb je wel eens DEA gerookt? Dat is veel lichter.”

“Ja, maar daar hou je weer zo'n Amerikaans nasmaakje aan over. Beetje kauwgom-achtig.”

“Nou, daarom versnij ik die altijd zelf met wat Marokkaanse van de douane, gewoon uit Rotterdam. Dan heb je precies de juiste mix.”

“Ja, dat kan. Of, wat ik doe, je moet dat Bundeskriminalamt-spul met pijptabak roken, dan gaat het ook wel.”

“Kan ook, alleen zou ik het dan afmaken met een beetje CID-weed. Anders is het weer te scherp. Ga je wel te gek van dromen, trouwens.”

“Pfff. Hier, jij ook nog wat?”

“Nee dank je, je moet uitkijken met dat spul. Je weet bij die Duitse partijen nooit precies uit welke politieregio het komt, dat maakt het altijd wat link.

In Beieren bijvoorbeeld...''

“Yugh, ik word ziek, man.”

“Zie je wel. Je hebt te diep geïnhaleerd, eikel. Nooit doen bij dat Duitse spul. Shit, ik voel me zelf ook niet zo tof....”

“Hallo, zeg. Jij ziet helemaal groen. Dit is niks, man. Geef me die emmer even.”

“Ja, shit, mag ik ook even?”

“Sorry hoor.”

“Fuck hé. Het wordt ook gewoon te ingewikkeld zo. DEA, CID, weet jij veel wat je zit te roken tegenwoordig. Straks zit er spul van de Fransen tussen - een of andere besmette Mururoa-stuff.”

“Ik hou er een tijdje mee op, denk ik, in elk geval tot die Van Traa klaar is met zijn rapport. Ik bedoel, of ze moeten weer gewoon echt criminele stuff op de markt brengen, net als vroeger.”

“Wacht even. ik heb een idee. Kan de cannabisbond geen keurmerk maken voor nìet door de politie geïmporteerde hasj? Ik bedoel, in de supermarkt heb je echte Derde-wereldkoffie, echte thee en allerlei ander gewaarmerkt spul.

Alleen met hasj weet je het gewoon niet meer.''

“Maar denk je nou echt...”

“Of weet je wat ook handig zou wezen? Van die plakkertjes met produktinformatie, weet je wel, net als op de pindakaas. In drie talen en dan met voor elke politiedienst een leuk logootje. DEA, CRI, de hele hups. Kijk, dan weet je tenminste gelijk wie eraan heeft gezeten.”

“Ja, daar hebben we wel recht op, vind ik.”

“Tuurlijk. Wíj moeten dat spul roken, tenslotte.”

“En de klant is koning, toch?”

“Zeker weten.”

“Of niet soms? Nou dan.”