Een schaduw-Nirvana voor grunge-discipelen

Concert: Foo Fighters. Gehoord: 8/11 Paradiso, Amsterdam.

Het is wrang, maar zonder de zelfmoord van Kurt Cobain was de nieuwe groep van Nirvana-drummer Dave Grohl waarschijnlijk nooit zo snel bekend geworden. Tijdens het uitverkochte nachtconcert van de Foo Fighters in Paradiso wemelde het van de piepjonge grunge-discipelen, die op dit late uur hun nachtrust en de concentratie op school opofferden aan een evenement dat door sommigen werd beschouwd als een schaduwvertoning van het nachtconcert dat Nirvana drie jaar eerder in Paradiso gaf.

Van een onkiese exploitatie van zijn muziekverleden kan Dave Grohl niet beticht worden. Net als Nirvana-bassist Krist Novoselic hield hij zich ruim een jaar op de vlakte, voordat hij met zijn nieuwe band in de openbaarheid trad. Als songschrijver leverde de drummer enkele onopvallende bijdragen aan het Nirvana-repertoire. Nu hij zich als zanger en gitarist profileert heeft Grohl meer noten op zijn zang, want het titelloze debuut van zijn Foo Fighters mag veelbelovend heten. Naast de ritmesectie van de Seattle-groep Sunny Day Real Estate werd gitarist Pat Smear ingelijfd, die eerder deel uitmaakte van de invloedrijke hardcore-punkgroep The Germs en die in de nadagen deel uitmaakte van de live-bezetting van Nirvana.

De muzikale uitgangspunten van de Foo Fighters doen denken aan die van Kurt Cobain, in die zin dat heftige punk wordt vermengd met aantrekkelijke popmelodieën. De single This Is A Call steekt er met kop en schouder bovenuit, want de meeste nummers missen de dynamiek en de spanning die Nirvana zo onontkoombaar maakten. Misschien is het niet helemaal eerlijk om Grohls inspanningen daar tegen af te zetten. Hij is een onmiskenbaar hardwerkende zanger, die zijn verleden met verve van zich af schreeuwt in het wellicht aan Cobain gerichte I'll Stick Around met de indringende strofe 'I don't owe you anything'.

Het siert de Foo Fighters dat ze niet moeilijk doen en gewoon ouderwetse hardcore durven spelen, voor een publiek dat in een andere context geen boodschap zou hebben aan typische jaren tachtig-fenomenen als Black Flag of Grohls allereerste groep Scream. Tussen de voortdenderende punknummers was er weinig ruimte voor subtiliteit, terwijl de stagedivers op een enkele kamikazepiloot na effektief bij het podium weg werden gehouden. Meer dan drie kwartier repertoire heeft de groep nog niet en dus werd het toneel na een warrige toegift vrijgemaakt voor de geest van Kurt Cobain die er, op zijn oude plek, onbekommerd de pogo kon dansen.