Bodemvervuiling (6)

Met belangstelling heb ik het artikel van Joost van Kasteren 'Van bodemvervuiling is nog niemand ziek geworden' gelezen. Kees van der Heijden zich mateloos te ergeren aan 'new age'-toxicologie, de keukentafel-epidomologie van onder meer het Meldpuntennetwerk Gezondheid en Milieu en groepen huisvrouwen, die aan de hand van cijfers over sterfgevallen in familie- en kennissenkring een verband proberen te leggen tussen borstkanker en milieuvervuiling.

Van der Heijden heeft volkomen gelijk wanneer hij zegt dat omgevingsfactoren niet de enige, en misschien zelfs niet de belangrijkste, factoren zijn die de gezondheid van de mensheid bedreigen. Maar ze bedreigen wèl onze gezondheid. En dat wordt met name door vrouwen, door moeders en grootmoeders, gesignaleerd. Zij zijn het immers, die waken over de gezondheid van hun gezin. Zijn zijn het die merken dat de kinderen van nu veel vaker ziek zijn dan die van vroeger, dat veel meer kinderen last hebben van steeds weer nieuwe vormen van allergieën. En zij zijn ongerust. Met die ongerustheid kun je nergens terecht. De huisarts weet het niet, de specialist weet het niet, de heer Van der Heijden weet het niet. Van bodemvervuiling is toch nog nooit iemand ziek geworden?

Ik ben blij dat er nu een meldpunt is. Ik ben blij dat we onze ongerustheid kunnen laten registreren. Ik weet dat de meldpuntbeheerders het ook niet weten. Maar door al die ongerustheid eens landelijk te verzamelen kunnen er misschien verbanden gelegd worden. Niet door de meldpuntbeheerders. Die registreren alleen maar. Nee, wetenschappers bestuderen de klachten. En zij onderzoeken - wetenschappelijk! - of dat schijnbare verband ook werkelijk een verband is. Want als dat zo is, dan moet er iets aan gedaan worden. Dan moge we ons niet verschuilen acher al die andere bedreigingen van onze gezondheid.