Asielbeleid

In NRC Handelsblad van 1 november stond een bericht over het onderzoek van Berenschot naar de effectiviteit van het asielbeleid. In het artikel wordt gepleit het 'procederen om het procederen' tegen te gaan. Dat zou volgens Berenschot kunnen door de vergoeding van de advocaat te veranderen. Het voorstel berust op een onjuiste gedachtengang.

De asielprocedure heeft iets weg van een strafzaak, gelet op de consequenties van een negatieve uitslag: uitzetting uit Nederland en gevangenis of dood bij terugkeer naar het land van herkomst.

Ook wat succespercentages betreft lijken vreemdelingenzaken op strafzaken. Als de staat een zwakke zaak heeft, wordt deze geseponeerd (in strafzaken) of wordt een verblijfsvergunning gegeven (in vreemdelingenzaken). De zaken waarover moet worden geprocedeerd hebben dus per definitie weinig kans. Toch eist de rechtsstaat dat er wordt geprocedeerd. Anders kan de staat zijn gang gaan. Juist bij een verloren procedure is het van belang dat de beslissing in een procedure wordt gegeven en niet door een beslisambtenaar, of door loting, of in een tweegevecht.

Ook een procedure over de status van een vluchteling kan zin hebben. Als de staat een vluchteling bijvoorbeeld ten onrechte slechts de C-status toekent, moet daarover ook kunnen worden geprocedeerd. Het maakt nogal wat uit als blijkt dat een vluchteling zijn aanspraak op een A-status geldend kan maken.

En ten slotte is een relatief groot deel van de negatieve beschikkingen van slechte kwaliteit. Dat vraagt om procedures. Dat de beschikkingen moeten worden verbeterd, is een goed voorstel van Berenschot.