k.d.lang

k.d.lang. All You Can Eat (9362 46034)

Haar vorige cd, Ingénue (1992), blijkt definitief een koerswijziging in k.d.langs oeuvre te hebben betekend. Na de country & western en rockabilly van haar eerdere platen was k.d.lang op Ingénue een croonster en zo presenteert ze zich op haar nieuwe, zesde cd, All You Can Eat, opnieuw.

Muzikaal is All You Can Eat net zo ingetogen als de vorige cd. Een enkele aanzwellende viool uitgezonderd, wordt er in de instrumentale begeleiding nauwelijks op dramatisch effect gewerkt. Bescheiden percussie, orgel, ukelele en cello-klanken versmelten tot een dromerige begeleiding voor k.d.langs stem.

k.d.lang is misschien wel de beschaafdste zangeres uit de hedendaagse popmuziek. Ze heeft een koele, trefzekere stem die voorzichtig vibreert in een uithaal en dan weer moeiteloos een octaaf klimt - ongeveer met de helderheid van Dusty Springfield. Maar op deze cd klinkt k.d.lang iets te netjes. Door het wel erg lage tempo van de songs krijgt haar gezang een temerige toon, en het verlangen dat ze bezingt wordt nergens echt voelbaar.

All You Can Eat is daarmee smaakvol en evenwichtig, maar niet gloedvol. En het is even schrikken als k.d.lang plotseling het woord sexuality' gebruikt - het is zelfs de titel van dat nummer. Het lijkt haar mond niet te passen.