Joe Maneri

Joe Maneri: Get Ready to Receive Yourself (LEO Lab CD 010)

Op je 66ste je plaatdebuut maken, kan dat in de klassieke-, de rock- of de popmuziek? Nee. Alleen al hieruit kan men afleiden dat rietblazer Joe Maneri op Get Ready to Receive Yourself 'dus' jazzmuziek maakt, al is 'geïmproviseerde kamermuziek' misschien een betere omschrijving omdat hij zich verre houdt van swing en blues. Ook de doorgaande beat, een ander kenmerk van de meeste jazz, ontbreekt op deze cd volledig.

De wolkjes van geluid die Joe Maneri samen met zoon Mat op viool, John Lockwood op contrabas en drummer Randy Peterson uitblaast zijn buitengewoon moeilijk te pakken, al schieten je al luisterend wel namen te binnen. Van outsider Albert Ayler bijvoorbeeld, maar meer nog die van onze landgenoot Ab Baars, ook al geen 'typische' jazzmuzikant. De enige referentie naar de jazztraditie is de veelbeproefde song Body and Soul. Wat deze drastisch ge-hercomponeerde versie vooral laat voelen is dat behalve de ziel ook het lichaam kan zweven.

Dat Joe Maneri een kwart eeuw doceerde op het New England Conservatory met als specialisme microtonaliteit, een onderwerp waarover hij ook een boek schreef, moet wel de oorzaak zijn dat hij zo hardnekkig 'far out' speelt, even 'vals' als Ornette Coleman en net zo 'cool' als Lee Konitz. Op zondag 12 november staat hij in het Amsterdamse BIMhuis met zijn trio. Niet voor het maken van grote gebaren of het spelen van voorspelbare 'licks' maar voor het doen van enkele suggesties over waar het in de 'jazz' ook over zou kunnen gaan: onopgeloste mysteries, noten die komen aanwaaien op de kust, vaak verlegen en aarzelend, soms ook voortgejaagd door een dreigende storm.