Django Bates verslaat de rest van de wereld

Concerten: 11de Music Meeting. Gehoord: 4/11 De Vereeniging, Nijmegen. Radio-opnamen Django Bates 3/12 in VPRO Jazz op Vier, 22-24u.

Wat van dichtbij komt is soms het spannendst. Dat bleek zaterdag op de Music Meeting waar het Londense orkest van Django Bates vergeleken met de rest van de wereld verreweg het avontuurlijkst bleek. Het optreden van het Cubaanse bejaardenorkestje Vieja Trova was heel aandoenlijk, het in klederdracht spelende Amlina uit Togo leverde leuke toeristische plaatjes op, muzikaal gezien echter was Bates' Delightful Precipice ('Heerlijke Afgrond') oneindig veel kleurrijker.

Bates, die in de jaren tachtig de Loose Tubes op de been hield, eveneens een band van zo'n twintig man, heeft zich sindsdien enorm ontwikkeld, als componist/arangeur en als leider. Wat de basis betreft is zijn muziek nauwelijks veranderd; de invloeden van rock- en niet-westerse muziek zijn gebleven, evenals de voorkeur voor statige hymnen en zeer Britse slapstick. Wat wel is veranderd, is de uitwerking en aanpak. In de arrangementen zit veel meer polyfonie, het klankspectrum is rijker, de uitvoering subtieler. Zelfs fluisterzacht spelen behoort nu tot de mogelijkheden. Dat niet alles overkwam bij het publiek lag vooral aan de grote zaal, die niet gebouwd is op versterkte muziek.

Le Raam Daan o.l.v. de Senegalse zanger Thione Seck had van deze akoestiek minder last omdat deze formatie met drie gitaren, drie klavieren en drie man percussie veel meer op één niveau speelt: luid en duidelijk. En zeer goed, moet er bijgezegd want Le Raam Daan spoort als een goed gesmeerde trein, in elk tempo en elke maatsoort. Dat Seck tijdens het zingen nauwelijks adem lijkt te hoeven halen, past bij zijn status: in Senegalese muzikantenkringen is hij bijna god.

Van de stem van de Chileense vocalist Oscar Andrade moet je houden, maar dat hij met Falk Zenker een uitstekend gitaar-duo vormt, was in de Restaurantzaal overduidelijk. Ook de recitatieven van de Roemeen Alexander Balanescu waren niet ieders cup of tea. Zijn strijkkwartet hield de aandacht wel goed vast met krachtig uitgevoerde melodieën, soms volks en compact, soms uitgerekt en met meer pretenties.

Dat de Franse contrabas-virtuoos Renaud Garcia-Fons speelde voor een lege tent, de Anna zaal daarentegen een bijna onneembare vesting bleek voor de fans van Matt Darriau's Paradox Trio, waren de risico's van de meerpodia-programmering waarmee de Music Meeting dit jaar experimenteerde. Darriau toert gelukkkig nog even rond: 6/11 Grand Theatre Groningen, 15/11 De Werf, Brussel, 16/11 De Unie, Rotterdam, 18/11 De Kikker, Utrecht, 19/11 Korzo, Den Haag.