Infatsoenlijke Cliff Richard verandert in demonische held

Cliff Richard (55) speelt volgend jaar de titelrol in de musical Heathcliff, waarvan tien nummers deze week al op cd verschenen. Hij produceert de show zelf: “Want niemand anders zou op het idee komen mij voor deze rol te vragen.”

Toen hij vorig jaar zijn plan ontvouwde om de rol van Heathcliff te gaan spelen in een musicalbewerking van de negentiende-eeuwse roman Wuthering Heights, wist Cliff Richard al meteen dat hij veel spot te incasseren zou krijgen. Hoe immers dacht hij, de man met het meest welopgevoede en aseksuele imago van Engeland, geloofwaardig te kunnen zijn als de onaangepaste, demonische held uit één van de grootste drama's van de Engelse literatuur? Maar hij hield zijn gezicht in de plooi en ging verder met de voorbereidingen.

Volgend najaar gaat Heathcliff in première. En intussen verscheen deze week al een studio-cd met tien nummers uit de show, geschreven door de befaamde musical-librettist Tim Rice en gecomponeerd door John Farrar, ooit één van The Shadows. Zeven soli staan erop en drie duetten met Olivia Newton-John, die overigens niet in de theaterproduktie verschijnt. “Ik wilde voor deze cd op safe spelen,” aldus de vorige week tot sir uitgeroepen popzanger, “en ik wist dat haar stem en de mijne goed samengaan. Voor de musical zijn we nu op het spoor van een Cathy, maar ik kan haar naam nog niet noemen, omdat de contracten nog niet getekend zijn.”

Cliff Richard verlangde er naar zijn zeggen al jarenlang naar de rol van Heathcliff te spelen. Maar hij besefte ook, dat hij zo'n show (ten koste van vijf miljoen pond) zelf zou moeten produceren: “Want niemand anders zou op het idee komen mij voor deze rol te vragen. Ik sta nu eenmaal bekend als een nationaal instituut van vriendelijkheid en fatsoen. Maar het feit dat ik me doorgaans beleefd gedraag, betekent toch niet dat ik een slappe figuur ben? Integendeel. Ik heb tijdens persconferenties wel eens op mijn handen moeten zitten, omdat ik anders iemand die een beledigende opmerking maakte, in zijn gezicht zou hebben geslagen. Het bedwingen van woede is geen teken van zwakte, maar van kracht. En straks kan ik eindelijk iemand sláán op het toneel. De furie die in Heathcliff zit, zit in ons allemaal. In mij natuurlijk ook.”

“Charlotte Brontë heeft een schitterend verhaal geschreven, waarvan we de dialogen bijna letterlijk in het script hebben kunnen handhaven. Ik kan me niet voorstellen dat de musical een mislukking wordt. Ik zou de slechtste acteur van de wereld moeten zijn om het te verknoeien - en ik geloof niet dat ik zó slecht ben. Bovendien zou ik niet weten waarom ik er, zoals ook is gezegd, als zanger ongeschikt voor ben. Als je, zoals ik, hebt gezongen met The Young Ones en met Van Morrison, waarom zou je dan niet ook deze rol kunnen zingen?”

John Farrar heeft op zijn verzoek pop rock-nummers voor de show geschreven, in plaats van het quasi-klassieke idioom dat de huidige musicalwereld beheerst. “Ik heb de laatste vijf jaar heel veel musicals gezien, al was het maar om de kunst af te kijken, en ik heb vaak genoten, maar de muziek sprak mij zelden aan. Ik zou er bijvoorbeeld niet aan moeten denken om nummers uit Les Misérables te moeten zingen. In de theaterwereld gaat de mare dat popmuziek niet geschikt zou zijn voor de dramatiek van een musical. Maar mensen als George Gershwin en Irving Berlin waren toch de pop-componisten van hun tijd? En als ik Devil woman zing, spreekt daar toch óók de emotie van de ik-figuur uit? Ik heb stapels brieven gekregen van meisjes die zitten te huilen als ze mij Miss you nights horen zingen. Ik zou niet weten waarom ze dan níet zouden huilen als ik straks in het theater de emoties van Heathcliff vertolk.”

Heathcliff wordt, om te beginnen, twee maanden lang gespeeld in stadions en grote hallen. De tournee is dermate kostbaar dat Cliff Richard er, naar hij nu al weet, een verlies van een tot anderhalf miljoen pond op zal lijden. Maar voor de reguliere Londense theaters is de enscenering die hem voor ogen staat, veel te groot. “Ik wil echt dat Heathcliff en Cathy over een grote afstand naar elkaar toe kunnen rennen. Maar als de show the talk of the town wordt, zullen we het formaat toch moeten aanpassen aan de theaters in Londen, of die op Broadway.”

Geestdriftig vertelt hij van een Amerikaanse producent, die - zoals de meeste Amerikanen - nog nooit van Cliff Richard had gehoord, maar hem alleen al op basis van zijn uiterlijk en zijn spreekstem tot een ideale Heathcliff had uitgeroepen. “Die man zei: vergeet Engeland, kom hier, we beginnen in Chicago en we gaan door naar Broadway. Engeland overslaan kan natuurlijk niet, maar het was voor mij een groot compliment. Als je geen vooropgezette ideeën over mij hebt, blijk ik dus een heel andere indruk te kunnen wekken.”